اقلیم

از دهه 1950، ISC - از طریق سازمان قبلی خود، شورای بین المللی علوم (ICSU) - نقش پیشگامی در پیشبرد علوم زمین، فضا و محیط زیست برای افزایش درک سیستم زمین و ابعاد بیوفیزیکی و انسانی آن و همچنین فضای بیرونی ایفا کرده است. برنامه‌های علمی مشترک که توسط ISC و سایر سازمان‌های بین‌المللی، از جمله سازمان‌های سازمان ملل متحد حمایت می‌شوند، به پیشرفت‌های عمده‌ای هم در تحقیقات علمی و هم در مدیریت مسائل جهانی منجر شده‌اند. یک مثال قابل توجه نقش ICSU در تسریع تلاش های بین المللی علم آب و هوا است.

تا اواسط دهه 1950، همکاری علمی بین المللی در زمینه آب و هوا محدود بود. سال بین‌المللی ژئوفیزیکی (IGY) به رهبری ICSU در 1957–58 دانشمندان بیش از 60 کشور را برای مشاهدات هماهنگ گرد هم آورد و شاهد پرتاب اسپوتنیک 1 بود. این منجر به ایجاد کمیته تحقیقات فضایی ICSU (COSPAR) در سال 1958 شد.

IGY مستقیماً به معاهده 1959 قطب جنوب، ترویج همکاری های علمی صلح آمیز. برای ترویج تحقیقات قطب جنوب، ICSU تاسیس شد کمیته علمی تحقیقات قطب جنوب (SCAR) در سال 1958. تقریباً در همان زمان، ICSU تأسیس شد کمیته علمی تحقیقات اقیانوسی (SCOR) برای رسیدگی به چالش های اقیانوسی جهانی همه این کمیته ها امروز فعال هستند.

پس از موفقیت IGY، مجمع عمومی سازمان ملل متحد از ICSU دعوت کرد تا در کنار سازمان جهانی هواشناسی (WMO) در زمینه تحقیقات علمی جوی کار کند. این منجر به کنفرانس جهانی آب و هوا در سال 1979 شد، جایی که کارشناسان تأثیر طولانی مدت آب و هوای افزایش سطح COXNUMX را تأیید کردند. ICSU، WMO، و UNEP سپس راه اندازی شد برنامه جهانی تحقیقات آب و هوا و در سال 1985 یک کنفرانس پیشگامانه در ویلاخ اتریش ترتیب داد. یافته‌های آن پایه‌ای برای ارزیابی‌های دوره‌ای اقلیمی گذاشت که در نهایت منجر به ایجاد آب‌وهوا شد هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) در 1988.