دس گاسپر چهار پیشنهاد برای بیان مجدد رشد انسانی دارد.

در طول ماه مه، ISC مقالاتی را که توسط متخصصان نوشته شده است ارائه خواهد کرد بیان مجدد توسعه انسانی. این یک پروژه مشترک با UNDP است. اعضای ISC و شبکه های شما تشویق می شوند که شرکت کنند.

متن کامل

ما به یک مفهوم توسعه انسانی (HD) نیاز داریم که استخوان بندی نشود و در عوض نقش مولد و الهام بخش مستمری را به همان شیوه ای ایفا کند که «حقوق بشر» دارد. من چهار پیشنهاد کلی را ارائه می‌دهم که پیوند و همپوشانی دارند و امیدوارم توانایی انجام نهادی را با ایجاد پیشرفت‌های ارزشمند ترکیب کند:

1. عدم تثبیت HD فقط به عنوان یک اسم، تعریف شده به عنوان یک "قاب بندی منحصر به فرد" یا چک لیست طولانی تر، و درعوض فکر کردن در قالب فعل، به عملیاتی کردن مضامین انسان سازی توسعه و انسان شایسته زندگی. چنین دیدگاهی باید شامل موارد زیر باشد:
2. آگاهی مجدد از چگونگی ظهور گفتمان توسعه انسانی از سنت های تفکر انسان گرایانه سکولار و مذهبی.
3. حمایت شدید و یادگیری از گزارش‌ها/گزارش‌های توسعه انسانی محلی، ملی و منطقه‌ای، از جمله در صورت امکان در فرآیندهای گزارش‌دهی و بررسی SDG و همچنین با تکمیل آنها. HDRO از چنین توسعه انسانی پشتیبانی می کند گزارش، به عنوان نقش اصلی آن، و گزارش جهانی سالانه می تواند بر اساس چنین گزارش هایی باشد.
4. برای ازدواج مجدد کار HD با تجزیه و تحلیل امنیت انسانی، همانطور که محبوب الحق تاکید کرد و در سالهای اولیه HDRO انجام شد. لنز «انسان» متضمن تفکر درباره کل زندگی انسان‌ها است که در زمان واقعی زندگی کرده‌اند، با اشاره به اتفاقات متقاطع و چالش‌های متقاطع که این زندگی‌ها را تشکیل می‌دهند، نه تنها بررسی فهرست اصلی «ابعاد فقر».

تقویت آگاهی و درک "اجتماعی" و همچنین "انسانی" نیز مطلوب است، اما من احساس می کنم که توجه به موضوعات فوق می تواند در عمل به چنین آگاهی کمک زیادی کند و ممکن است در فضاهای سازمانی UNDP، HDRO و غیره امکان پذیرتر باشد. .، بیشتر از آن است که یک پرداختن مستقیم به «اجتماعی» باشد (مثلاً Gasper 2011a). 

من به نوبه خود در مورد این نکات اظهار نظر می کنم. در انجام این کار، من سعی می کنم به اولین سؤالی که مفسران در پروژه به آن دعوت می شوند (مفهوم سازی مجدد) و همچنین به سؤال دوم و سوم (چالش های اصلی؛ استفاده از کار HD در بحث عمومی و تصمیم گیری) پاسخ دهم.  

تحلیل «توسعه انسانی» را می‌توان به‌عنوان چشم‌اندازی از زندگی و زندگی مردم در جوامع و زیست‌کره درک کرد، نه در درجه اول به عنوان یک ماشین اندازه‌گیری فرمولی.

مفهوم HD همانطور که در HDRO نهادینه شده است می گوید که توسعه نباید (عمدتا) به عنوان رشد اقتصادی تصور شود، بلکه در مورد آزادی ها و رفاه افراد است که در داخل دولت-ملت ها برشمرده شده است. به نظر می رسد مفهوم اصلی آن از «انسان»، استدلال فردی و انتخاب فرد باشد. این یک دلیل منطقی برای HDI و شاخص‌های مرتبط با آن بود، که حق آن را برای جلب و جهت‌گیری مجدد توجه جهانی ضروری می‌دانست. مفهوم HD مبتنی بر قابلیت بر جنبه های آزادی اهداف انسانی تأکید دارد. همان‌طور که شاخص‌ها این جنبه از رشد انسانی را تمام نمی‌کنند، حق و یارانش در نظر نگرفتند که جنبه آزادی تصویر کلی مربوط به انسان بودن را ارائه می‌دهد. زندگی و اهداف انسان پیچیده تر است. او در تفکر خود در مورد امنیت انسانی، کرامت انسانی و همکاری جهانی، تصویر بزرگ تری - از جمله تاکید بر حقوق بشر و حوادث احتمالی زندگی واقعی، زندگی روزمره و بحران های دوره ای، و همچنین چارچوبی جهانی فراتر از دولت-ملت را بیان کرد. به عنوان مثال: Haq 1999; Gasper 2008 فرمول آزادی محور «توسعه انسانی» ممکن است به عنوان تمام «توسعه انسان محور» در نظر گرفته نشود (برای اتخاذ برچسبی که اغلب در وب سایت این پروژه استفاده می شود).

گفتمان توسعه انسانی بسیار قبل از سال 1990 یا مجموعه میزگردهای UNDP/SID شمال-جنوب در دهه 1980 (مثلاً، ویرایش‌های Haq & Kirdar، 1986، 1989) که نسخه HDRO را ارائه می‌کرد، بازمی‌گردد. حق و یارانش از جریان های طولانی بحث و اندیشه ای استفاده کردند که کلی نگری و پیچیدگی مناسبی داشت. ایجاد یک HDRO خاص و کوچک در مقر UNDP در نیویورک، مجزا از سایر واحدها در سایر بخش‌های سیستم سازمان ملل متحد، و داشتن HDI و شاخص‌های مرتبط به‌عنوان یک وظیفه و «برند» متمایز، در طول زمان شاید محدودیت‌هایی داشته است. تأثیرات در رابطه با آن کل نگری و پیچیدگی. شمارش آزادی های ارزشمند تمام آن چیزی نیست که ما برای اندیشیدن به توسعه انسانی (محور) نیاز داریم.

بنابراین، ثانیاً، ما نیاز به آگاهی تازه ای از چگونگی ظهور گفتمان توسعه انسانی از سنت های تفکر انسان گرایانه سکولار و مذهبی داریم.

کار توسعه انسانی برنامه توسعه ملل متحد حاصل چندین نسل بحث متفکران انسانگرای سکولار و مذهبی بود. (Lutz & Luz's اقتصاد انسانی، 1988، یک نمای کلی است.) مفهوم "توسعه انسانی یکپارچه" (IHD) توسط کلیسای کاتولیک، برای مثال، در بخشنامه 1967 پذیرفته شد. Populorum Progressio (توسعه مردم) و بخش برجسته ای از دکترین آن باقی مانده است.[1] چنین تفکری در کار بسیاری از انسان‌گرایان سکولار، هم لیبرال و هم سوسیالیست، با شجره‌نامه‌های فکری غنی مشابه بود. بنابراین یک مفهوم IHD (اگرچه همیشه از آن برچسب استفاده نمی شود) "در چندین سنت دینی و انسانی دیگر مشترک است".^[2] متفکران مختلف چنین ایده های توسعه انسانی را به بحث های توسعه بین المللی هدایت کردند. به عنوان مثال، باربارا وارد، معلم محبوب الحق و آمارتیا سن در دهه 1950 (مثلاً به مورفی 2006: 243 به بعد؛ 2013، 2015 مراجعه کنید)، و دنیس گولت، شاگرد LJ. لبرت و بنیانگذار «اخلاق توسعه» انگلیسی زبان در دهه 1970.[3]

چگونه می توان یک رویکرد کل نگر به توسعه انسانی را در عمل تحریک و تغذیه کرد؟ دو گام طبیعی و امکان پذیر برای HDRO و UNDP، که بر اساس کار قبلی آنها بنا شده است، عبارتند از: پیوند مجدد تحلیل توسعه انسانی و رویکردهای امنیت انسانی، و ادامه و تشدید ترویج و استفاده از گزارش های محلی، ملی و منطقه ای و یادگیری گزارش متقابل ما پیچیدگی و ویژگی زندگی را با نگاه کردن به موقعیت های واقعی و داستان های زندگی می بینیم.

نه یک طرح جهانی، بلکه یک دیدگاه واقعاً جهانی. از طریق گزارش توسعه انسانی در سطوح محلی، ملی و منطقه ای

کمیته راهبری بر ویژگی‌های محلی تأکید می‌کند (بُعد 5 آن): «چالش‌های جهانی همانطور که در SDGs شناسایی شده‌اند، در زمینه‌های مختلف اشکال مختلفی دارند». مدتها قبل، مطالعه معروف «صدای فقرا» نه تنها ثابت کرد که فقر چند بعدی است، بلکه در نتیجه، «فقر همیشه مختص یک مکان و یک گروه اجتماعی است و آگاهی از این ویژگی ها ضروری است» (نارایان 2000: 18). ). UNDP در طول تاریخ خود، به عنوان یک سازمان یادگیری مبتنی بر شبکه و نه یک مرکز قدرت تجویز کننده کنترل کننده، گشودگی و جهت گیری متمایزی نسبت به این تنوع داشته است: «داستان UNDP، در نهایت، درباره راهی برای برقراری روابط بین مردم و ملت ها” (Murphy 2006: 2؛ ایتالیک در اصل). «مهمترین کار آن [این بوده است] هماهنگی و پرورش شبکه روابطی که به مردم در جهان در حال توسعه امکان کنترل هر چه بیشتر بر زندگی خود را می دهد» (Murphy 2006: 23). HDR های محلی، ملی و منطقه ای فضاهای حیاتی برای یادگیری در مورد واقعیت های محلی، ویژگی ها، پیچیدگی ها و فرصت ها، از جمله از بیان و از طریق بیان محلی متمایز و تعامل نیروهای جهانی، فراهم می کنند. UNDP، HDRO و شرکای آنها نقش کلیدی در یادگیری متقابل، سنتز و بازتاب در طول چرخه های SDG دارند، در حالی که از پیام های جهانی بیش از حد ساده اجتناب می کنند. «ممکن است با گذشت زمان، گزارش‌های منطقه‌ای و محلی بزرگ‌ترین فرصت‌ها را برای پیشرفت‌های مفهومی و تأثیر واقعی فراهم کنند» (Murphy 2006: 258).

یک مثال، که همزمان با فرضیه مورفی نوشته شد، بررسی ریچارد جولی و دیپایان باسو ری (2006، 2007) از 13 HDR ملی و منطقه ای بود که موضوع امنیت انسانی (HS) را اتخاذ کرده بودند. این نشان داد که چگونه «تعاریف گسترده‌تر از امنیت انسانی هم برای تحلیل و هم برای سیاست‌گذاری عملیاتی هستند» (Jolly and Basu Ray 2007: 457). یک مطالعه جانشین بزرگتر برای HDRO شامل 20 گزارش HS-گرا (گومز و همکاران 2013، 2016) این نوع یادگیری را در بسیاری از زمینه ها تأیید و گسترش داد. این گزارش‌های ملی و منطقه‌ای نشان می‌دهد که آنچه به عنوان ناامنی تجربه می‌شود: 1. زمینه‌ای است - از طریق تلاقی عوامل بسیاری ایجاد می‌شود، بنابراین در افراد، طبقات، محلات، زمان‌ها و غیره متفاوت است. 2. (بنابراین) از نظر تهدیدهای ناشی تا حدی غیرقابل پیش بینی است و باید مورد به مورد مطالعه شود. 3. تا حدی از نظر فرهنگی و شخصی ذهنی است - اما با پیامدهای عینی. پس باید مطالعه شود در محل، با رویکردی انعطاف پذیر. این منعکس کننده نکات 5 (ویژگی های محلی) و 6 (وابستگی های متقابل جهانی) کمیته راهبری است. HDR های ملی و منطقه ای نشان دادند که چگونه می توان: 1. شناسایی اشیاء با ارزش خاص در معرض خطر/از دست رفته در موقعیت های خاص. 2. اندازه‌گیری و نقشه‌برداری از این آسیب‌پذیری‌ها، از جمله با تولید فهرست‌های خلاصه یکپارچه و شناسایی «نقاط داغ» محلی. 3. ناامنی های احساس شده و اختلافات (از انواع مختلف) بین این موارد و خطرات ثبت شده در اقدامات کارشناسی را در نظر بگیرید. 4. بررسی میزان توانایی پاسخگویی موثر ("امنیت پذیری"). و 5. پیوند با (سایر) ایده های HD (گومز و همکاران، 2013). تداوم و نشاط بخشیدن به این سبک کار، در مطالعات زیرجهانی و در بررسی های تطبیقی، از اولویت های مستمر است.

توسعه انسانی و امنیت انسانی باید به عنوان شرکای وجودی، فکری و سازمانی/دوقلو در نظر گرفته شوند.

مفهوم و رویکرد HD باید به عنوان بخشی از یک مجموعه مکمل و به هم پیوسته از دیدگاه های مورد نیاز در نظر گرفته شود که شامل حقوق بشر، نیازهای انسانی، توسعه انسانی، امنیت انسانی، در یک رویکرد کلی سازمان ملل است.[4] نباید به‌عنوان یک «قاب‌بندی منحصربه‌فرد» یا شرکتی مستقل در نظر گرفته شود. حداقل، باید از جدایی مصنوعی بین تحلیل‌های توسعه انسانی و امنیت انسانی اجتناب شود. بحران کووید-19، که با انواع مختلف دیگری دنبال خواهد شد، یادآوری است برای یادآوری دیدگاه یکپارچه ای که توسط حق و همکارانش در دهه 1990 ترسیم شد.

حق استدلال کرد که «نیازهای امنیتی اساسی ما - نیازهایی که در هنگام بلایای طبیعی، شرایط اضطراری بشردوستانه، دوره‌های بحران اجتماعی و جنگ احساس می‌شوند - نباید کنار گذاشته شوند، به‌گونه‌ای که انگار چیزی هستند که باید جدا از «توسعه» به آن پرداخته شود. مورفی 2013: 18). او این دستور کار ترکیبی سازمان ملل را نگرانی برای "امنیت انسانی"، توسعه انسانی امن خواند. برخی از فرمول‌بندی‌های دیگر نگرانی‌های امنیتی انسان - آسیب‌پذیری‌ها، آستانه‌های نیاز اساسی، معنادار بودن، ناامنی روانی/وجودی و ارتباط انسانی، نظارت بر محیط‌زیست و صلح- را متمایز از تمرکز بر آزادی‌ها می‌دانند، اما همچنان به عنوان شریک اصلی آن نه به عنوان یک دستور کار جداگانه. برخی از افراد عبارت "آزادی در امنیت" را دوست دارند. موضوع آسیب‌پذیری بخشی از تصویر غنی‌تر از انسان است که فقط بر توانایی تاکیدی و انتخاب منطقی نیست. مقاله پیشینه سراگلدین، برای مثال، به تنشی بین فردگرایی که می‌توان در فرمول‌بندی‌های HD تأکید کرد و الزامات انسجام گروه‌های اجتماعی، اما همچنین خطرات تعلقات و وفاداری‌های محدود اشاره می‌کند. به اظهارات او که «پارادایم توسعه انسان محور باید با اثرات مخرب نابرابری مقابله کند»، باید نیاز به در نظر گرفتن آپروفوبیا (ترس، دوست نداشتن و طرد فقرا و آسیب پذیر) را اضافه کنیم، همانطور که در حال حاضر توسط محققانی مانند آدلا کورتینا بررسی شده است. و فلاویو کامیم.

کمیته راهبری پروژه به درستی خاطرنشان می کند: «نابرابری ها و آسیب پذیری های متقاطع متعددی فراگیر هستند». این مرکز تاب‌آوری استکهلم را برجسته می‌کند: «مفهوم تاب‌آوری به‌عنوان «ظرفیت یک سیستم، خواه یک فرد، یک جنگل، یک شهر یا یک اقتصاد، برای مقابله با تغییر و ادامه توسعه»)، [که] [ما را دعوت می‌کند] نگاهی به آسیب‌پذیری‌ها و ظرفیت‌های متمایز برای مقابله و پاسخ به شوک‌ها در سطوح فردی و خانواده». تفکر HS این نه تنها دوقلو بلندمدت HD و یک موضوع نسبتاً تثبیت شده در سیستم سازمان ملل است (به عنوان مثال، UNGA 2012، یونسکو 2008، هاستینگز 2009) و در جاهای دیگر، مسلماً محتوای ارزشمندی را به تحلیل‌های «تاب‌آوری» اضافه می‌کند. و متدولوژی هایی را برای بررسی ریسک ها و ارتباطات متقابل ارائه کرده است.

در حالی که بسیاری از آژانس‌ها و برنامه‌های تحقیقاتی جنبه‌های خاصی را پوشش می‌دهند - شغل و امنیت درآمد، غذا، محیط طبیعی، سلامت، دوران کودکی، پیری، درگیری - یک دیدگاه یکپارچه "توسعه انسانی ایمن" مورد نیاز است که عوامل استرس‌زای متعدد را به هم مرتبط می‌کند. مسلماً بازدهی بیشتری برای HDRO و نهادهای مشابه در انجام کار مقایسه ای بین بخشی وجود دارد، زیرا آنها نمی توانند کاری را انجام دهند و نیازی به تکرار کاری ندارند که آژانس های بخش تخصصی انجام می دهند. گومز و همکاران مطالعه (2013، 2016) چهار نوع اصلی HDR مبتنی بر HS را مشاهده کرد، از جمله سه نوع باریک‌تر و یکی جامع‌تر:

1. مطالعات «امنیت شهروندی» در مورد امنیت بدن و اموال، یعنی. یک مجموعه کلیدی از مقادیر در معرض خطر؛ این مطالعات نیز (به عنوان مثال، کارائیب HDR 2012) معمولاً به روشی گسترده‌تر در رابطه با تهدیدات و راه‌حل‌ها نسبت به کارهای سنتی سیاست امنیتی انجام می‌شوند.
2. مطالعات در مورد چالش های سرب درک شده شناسایی شده برای زمان و مکان خاص، بدون فرض اینکه «امنیت انسانی» فقط به امنیت بدن و دارایی مربوط می شود. برای مثال، در مورد چالش‌های انسجام اجتماعی و ناآرامی اجتماعی (مثلاً مقدونیه HDR 2001)، یا امنیت غذایی (مثلاً آفریقا HDR 2012) اما به روشی گسترده‌تر از مطالعه امنیت غذایی معمولی انجام شده است.
3. «مطالعات دولت‌سازی»: گزارش‌هایی که بر یک ابزار کلیدی متمرکز شده‌اند (مانند افغانستان HDR 2004).
4. مطالعات نقشه برداری جامع که مقایسات و چشم انداز بلندمدت را بیان می کند، دستور کار موضوعات اولویت فعلی یا اضطراری را برای کار پیگیری عمیق شناسایی می کند. چنین مطالعاتی در خدمت دستور کار Haq و Jolly & Basu Ray برای مقایسه بین بخشی و بین روشی اثربخشی مشارکت در امنیت انسانی است. به عنوان مثال (همانطور که توسط گومز و همکاران، 2013، 2016 مورد بحث قرار گرفت): بازنگری در نقش ارائه دهندگان متعدد در سطوح مختلف ناامنی (مانند HDR لتونی 2003). تضاد ادراکات مردم از ناامنی با معیارهای دیگر از جمله HDI و ارزیابی های متخصص (مانند بنین HDR 2011). «مطالعه دیدگاه‌ها در مورد آسیب‌پذیری‌های آینده به‌عنوان راهی برای تفکر در مورد انعطاف‌پذیری (مثلاً مانند HDR تایلند 2009).

این مطالعات نشان می‌دهد که چگونه: «می‌توان هسته‌ای از نگرانی‌های با اولویت بالا [در رابطه با] امنیت انسانی را تنظیم کرد بعد از به جای بررسی نگرانی های افراد در موقعیت های خاص قبل از” (Jolly and Basu Ray 2007: 457؛ حروف کج اضافه شده است).

[1] برای مثال، بر اساس کارهای ژاک ماریتن (مثلاً کتاب او در سال 1936). اومانیسم یکپارچه) و لویی ژوزف لبرت (در کتاب های متعدد، به عنوان مثال صعود انسان، 1951). عبارت کامل IHD بعداً مورد استفاده قرار گرفت، به عنوان مثال در یک بخشنامه در سال 1987 Sollicitudo Rei Socialis; اما با "توسعه یکپارچه" Populorum Progressio قبلاً صراحتاً به معنای توسعه همه افراد و همه افراد بود، همانطور که از دهه 1940 توسط گروه LJ بیان شد. لبرت (نخستین پیش نویس بخشنامه) و فرانسوا پرو. "توسعه را نمی توان صرفاً به رشد اقتصادی محدود کرد. برای اینکه اصالت داشته باشد، باید کامل باشد: یکپارچه، یعنی باید خیر هر انسان و کل انسان را ترویج کند.» (Populorum Progressio، 14.)

^[2] https://keough.nd.edu/integral-human-development/

[3] کریگ مورفی گزارش داد که «حک، سن و نزدیکترین همکارانشان همگی تصدیق می‌کنند که منشأ [تقریبی] ایده توسعه انسانی در کار مهم‌ترین معلم آنها در دهه 1950، باربارا وارد است» (Murphy 2015: 165؛ اضافه شده من). . وارد در محافل سازمان ملل متحد (مثلاً به عنوان نویسنده اصلی فقط یک زمین، سند پیشینه کنفرانس 1972 سازمان ملل در مورد محیط زیست) و محافل واتیکان (مثلاً در کمیته مقدماتی 1966 برای کمیسیون عدالت و صلح کاتولیک)، و پیشگفتار حق را نوشت. پرده فقر (1976). در مورد بیان تصویر کاملتر از زندگی انسان، به عنوان مثال Gartlan (2010) را ببینید.

[4] به عنوان مثال نگاه کنید به: سازمان ملل متحد 2000، 2012، 2015; UNGA 2012; مجلدهای ترکیبی پروژه تاریخ فکری سازمان ملل متحد، جولی و همکاران. 2005, 2009; و گاسپر 2005، 2007.

دس گاسپر استاد اخیراً بازنشسته توسعه انسانی، اخلاق توسعه و سیاست عمومی، در مؤسسه بین المللی مطالعات اجتماعی، لاهه، در دانشگاه اراسموس روتردام (هلند) است. پروفسور گاسپر کمک های اساسی در زمینه اخلاق توسعه، از جمله کار بر روی نظریه های رفاه، امنیت انسانی و رویکرد قابلیت ها داشته است. او در سال‌های اخیر در پروژه‌هایی همکاری کرده است که این دیدگاه‌ها را در تجزیه و تحلیل تغییرات آب و هوا، مهاجرت بین‌المللی و SDGs اعمال می‌کنند. او به طور فعال بر روی جنبه‌های (غیر) امنیت انسانی و تحلیل سیاست تفسیری کار می‌کند.

بازگشت به توسعه انسانی صفحه خانگی

منابع

گاسپر، دی.، 2005. تأمین انسانیت – موقعیت «امنیت انسانی» به عنوان مفهوم و گفتمان. J. توسعه انسانی، 6 (2)، 221-245.

—-2007. حقوق بشر، نیازهای بشر، توسعه انسانی، امنیت انسانی – روابط بین چهار گفتمان بین المللی «بشر». انجمن مطالعات توسعه، 34 (1)، 9-43.

—-2011a. انسانی و اجتماعی – مقایسه ای از گفتمان های توسعه انسانی، امنیت انسانی و کیفیت اجتماعی. مجله بین المللی کیفیت اجتماعی، 1 (1)، 91-108.

—-2011b. "پیشگام انقلاب توسعه انسانی" - تحلیل مسیر محبوب الحق.  مجله توسعه انسانی و توانمندی ها، 12 (3)، 433-456.

Gartlan، J.، 2010. باربارا وارد: زندگی و نامه های او. لندن: پیوسته.

گومز، OA، D. Gasper و Y. Mine، 2013. شیوه های خوب در پرداختن به امنیت انسانی از طریق گزارش های توسعه انسانی ملی. UNDP HDRO Occasional Paper.

—-2016. حرکت روایات توسعه و امنیت گامی فراتر: امنیت انسانی در گزارش‌های توسعه انسانی. مجله مطالعات توسعه، 52 (1)، 113-129.

Haq, K., and U. Kirdar, eds. 1986. توسعه انسانی - بعد نادیده گرفته شده، میزگرد شمال جنوب، اسلام آباد.

Haq, K., and U. Kirdar, eds. 1989. توسعه برای مردم، میزگرد شمال جنوب و UNDP، اسلام آباد.

Haq, K., and R. Ponzio, eds., 2008. پیشگامان انقلاب توسعه انسانی – زندگینامه فکری محبوب الحق، دانشگاه آکسفورد مطبوعات، دهلی نو.

حق، م. اول، 1999. بازتاب در توسعه انسانی,2^nd نسخه، دهلی: دانشگاه آکسفورد. را فشار دهید.

هاستینگز، دی.، 2009. از توسعه انسانی تا امنیت انسانی: نمونه اولیه شاخص امنیت انسانی. WP/09/03، UNESCAP، بانکوک.

—-2013. شاخص امنیت انسانی: به دنبال توصیف غنی توسعه پروژه, 56:66–78. https://doi.org/10.1057/dev.2013.7

جولی، آر، و دی باسورای، 2006. چارچوب امنیت انسانی و گزارش های توسعه انسانی ملی. NDHROcasional Paper no.5, New York: UNDP.

—-2007. "امنیت انسانی - دیدگاه های ملی و برنامه های جهانی - بینش از گزارش های توسعه انسانی ملی"، J. توسعه بین المللی، 19 (4)، 457-472. 

Jolly, R., L. Emmerij & TG Weiss, 2005. قدرت ایده های سازمان ملل – درس هایی از 60 سال اول، نیویورک: پروژه تاریخ فکری سازمان ملل متحد، CUNY.

—-2009. ایده های سازمان ملل که جهان را تغییر داد, دانشگاه ایندیانابلومینگتون، IN.

لوتز، ام و کی لوز. 1988. اقتصاد انسانی، نیویورک: بوت استرپ.

مورفی، CN، 2006. برنامه توسعه سازمان ملل: راه بهتر؟ دانشگاه کمبریج را فشار دهید.

—-2013. نقش "امنیت انسانی" در IR که می تواند از تفاوت درس بگیرد. در: MK Pasha ed., جهانی شدن، تفاوت و امنیت انسانی. مسیریابی

—-2015. میراث امپراتوری در UNDP و سیستم توسعه سازمان ملل متحد. در: میراث امپراتوری، ویرایش ها ساندرا هالپرین، رونن پالان. انتشارات دانشگاه کمبریج، 149-170.

نارایان، دی.، 2000. فقر، بی قدرتی و بی صدایی است. امور مالی و توسعه، 37 (4).

سازمان ملل، 2012. آینده ای که ما می خواهیم. سند نتیجه اجلاس جهانی ریو+2012 در سال 20 در مورد توسعه. نیویورک: سازمان ملل متحد.

سازمان ملل، 2015. تغییر جهان ما: دستور کار 2030 برای توسعه پایدار. نیویورک: سازمان ملل متحد.

یونسکو ، 2008 امنیت انسانی - رویکردها و چالش ها یونسکو، پاریس.

UNGA، 2000. اعلامیه هزاره سازمان ملل متحد. قطعنامه 55/2. مجمع عمومی سازمان ملل.

—-2012. قطعنامه مجمع عمومی در مورد امنیت انسانی، A/RES/66/290. نیویورک: سازمان ملل متحد.  www.un.org/humansecurity/content/un-secretary-general-reports-human-security.

تصویر premasagar on فلیکر