این وبینار توسط سازماندهی شده است الزویراز اتحادیه بین المللی فارماکولوژی پایه و بالینی (IUPHAR)، و "Pharmacological Research» خانواده مجلات.
استرس مزمن در حال حاضر به عنوان یک عامل کلیدی در توسعه و پیشرفت بسیاری از بیماری های مزمن، فراتر از تئوری های میکروب و زمین شناخته شده است. این اختلالات فیزیولوژیکی چند سیستمی را از طریق مکانیسم هایی مانند تولید بیش از حد مواد شیمیایی مضر، تخلیه مولکول های محافظ و عدم فعال سازی مسیرهای حفاظتی خاص به دلیل فعال شدن محور HPA ایجاد می کند. تغییرات اپی ژنتیک نیز در اختلالات ژنتیکی در اختلالات استرس مزمن نقش دارد.
مدل‌های حیوانی برای مطالعه این فرآیندها و توسعه درمان‌ها حیاتی هستند. آنها به بررسی مکانیسم های عصبی، رفتاری و بیوشیمیایی آسیب شناسی های روانی مرتبط با استرس مانند افسردگی، اضطراب، PTSD، اسکیزوفرنی، نقص های شناختی، پرخاشگری و اعتیاد کمک می کنند. هدف این مدل ها پیوند دادن تغییرات فیزیولوژیکی و رفتاری از عوامل استرس زا به علت بیماری و پاسخ های درمانی است. آنها به دلیل اعتبار پیش بینی، صوری و سازه ای قابل اعتماد هستند.
مدل‌های استرس حیوانی به مدل‌های استرس قابل پیش‌بینی و پارادایم استرس خفیف مزمن غیرقابل پیش‌بینی (UCMS) دسته‌بندی می‌شوند. مدل های قابل پیش بینی شامل قرار گرفتن در معرض یک عامل استرس زا است که منجر به تحمل و سازگاری می شود. در مقابل، الگوی UCMS حیوانات را در معرض عوامل استرس‌زای تصادفی متعدد قرار می‌دهد، که دقیقاً از استرس‌های روزانه انسان تقلید می‌کند. این پارادایم برای مطالعه نوروبیولوژی اختلالات روانپزشکی ناشی از استرس ارزشمند است.
این وبینار با هدف تحریک مطالعات قوی تر در مورد نوروبیولوژی آسیب شناسی های روانی ناشی از استرس مزمن، برجسته کردن برخی از اهداف برای مداخلات دارویی، و امکان توسعه مدل(های) حیوانی برای آزمایش مزایای حمایت های اجتماعی در مواجهه با ناملایمات است.
عکس روبینا ویرمایر on می Unsplash
