چه نقشی برای علم در زمان بحران: چشم انداز در حوزه های مرتبط با سلامت، محیط زیست و کشاورزی

همه‌گیری COVID-19، با تأثیرات بسیار بهم پیوسته، پیچیده و آبشاری خود، نیاز به رویکردی جدید به علم را در مواقع بحران نشان داده است و آگاهی جدیدی را برای دانشمندان به‌عنوان بازیگران کلیدی در چارچوب‌های مشارکتی که راه‌حل‌های متحول کننده ارائه می‌دهند، به‌وجود آورده است. و تاب آوری در برابر شرایط بحران. تفکر سیستمی، فرا رشته ای، طراحی خط مشی مبتنی بر شواهد، ارتباطات مبتنی بر حقیقت و اعتماد، دموکراتیک کردن علم و نیاز به تقویت پیوند بین دانشمندان، جامعه و تصمیم گیرندگان اخیراً در دستور کار جهانی قرار گرفته است.

ما چه آموخته ایم؟ آیا می توانیم بحران های آینده را پیش بینی کنیم؟ آیا می‌توانیم راه‌حل‌های دگرگون‌کننده بسازیم و از مسیرهای روشن برای شکست اجتناب کنیم؟ این بحث بر ماهیت بدیع بحران ها متمرکز خواهد بود – عرضی، چندوجهی، فرامرزی و با مفاهیم علمی جدید مانند مفهوم «سلامت سیاره ای» نشان داده شده است. مدل‌های «علم فراگیر» را زیر سؤال می‌برد و نقش دانشمندان را در رمزگشایی پویایی‌های کار، درک عوامل فرعی و تأثیرات هم افزایی در بین بخش‌ها و همچنین تفاوت‌ها در زمینه‌ها و ادراکات مورد بحث قرار می‌دهد تا به بهترین شکل ممکن اتخاذ شود. تصمیمات

شکل عمودی «مشاوران شاهزاده» و شبح «دولت متخصصان»، مدیریت عدم قطعیت و توسل به اصل احتیاط، داده های علمی در مقابل اطلاعات قابل عمل و دسترسی به آن برای شهروندان عادی، عدم محبوبیت برخی از تصمیمات اتخاذ شده تحت پوشش علمی توجیه: همگی نقش علم در مدیریت بحران و ارتباط آن با حوزه سیاست و حوزه عمومی را به چالش می کشند. در پیش‌زمینه، پرسش‌های فوری در بسیاری از کشورها درباره چگونگی سازمان‌دهی علم، نحوه اطلاع‌رسانی، درک، مشاوره، تأمین مالی، ارائه و دسترسی به آن، و در سطح جهانی، بحث‌هایی درباره علم و فناوری به‌عنوان حوزه‌های «پسا ژئوپلیتیک» مطرح می‌شوند.

سیاست مدیریت بحران و رویکرد علمی چگونه می تواند خود را بیان کند؟ پس از آن، تخصص در زمان بحران توسط شهروندان چگونه بسیج می شود و چگونه بر افکار عمومی و تغییر رفتار تأثیر می گذارد؟ و به نوبه خود، کدام مسئولیت برای شهروندان در این نوع جدید علم مرتبط با بحران است؟ برای پرداختن به چنین پرسش‌ها و مسائلی، مشارکت‌های عمومی و هم‌افزایی علمی - سیاست‌گذاری مناسب لازم است. این پانل برخی از مدل‌های سازمانی احتمالی را که برای دسترسی به علم و نوآوری در هر دو سطح محلی، ملی و جهانی و با در نظر گرفتن دیدگاه‌ها و دیدگاه‌های متفاوت پیشنهاد می‌شوند، معرفی می‌کند.

بحران‌های جدید باعث دگرگونی شیوه‌های علمی به سمت بین‌رشته‌ای بیشتر، بین‌المللی‌سازی بیشتر، باز بودن بیشتر و ارتباط بهتر با مخاطبان خارجی شده است. از دانشمندان خواسته می شود تا خود و نحوه تعاملشان با بازیگران خارج از قلمرو علمی را دوباره ارزیابی کنند.

نتیجه این فرآیند دگرگون کننده برای رویارویی با بحران های آینده اساسی خواهد بود. بسیاری از دانشمندان در حالی که سعی می کنند در این چشم انداز جدید حرکت کنند، همچنان متحیر مانده اند. سؤالاتی که مطرح می‌شوند بی‌اهمیت نیستند، از توسعه یک نمایه حرفه‌ای که نقش‌های متعدد درخواستی را برآورده می‌کند، تا نحوه پاداش یا مجازات مؤسسات علمی چند ظرفیتی. این پانل قصد دارد آنچه را که برخی «دنیای بعدی در علم» نامیده‌اند، با توجه به بحران‌های بهداشتی، زیست‌محیطی و کشاورزی و تأثیرات آن‌ها بر گذار جهانی در حال انجام، تجزیه و تحلیل و بحث کند.