دنبال موفقیت آمیز مجموعه سخنرانی های برجسته که در سال 2022 راه اندازی شد در حمایت از سال بین المللی علوم پایه برای توسعه پایدار (IYBSSD)از اتحادیه های جغرافیایی شورای علوم بین المللی در حال راه اندازی یک مجموعه سخنرانی جدید به منظور به رسمیت شناختن تصویب توسط سازمان ملل متحد دهه بین المللی علوم برای توسعه پایدار (IDSSD).
این سخنرانی ها با هدف برجسته کردن اهمیت و نقش علم در دستیابی به اهداف توسعه پایدار برگزار می شود و مورد توجه محققان و دانشجویان خواهد بود.
اولین در سری جدید آنلاین قرار است توسط پروفسور فردیناندو بوئرو از دانشگاه فدریکو دوم، ناپولی در 10 سپتامبر 2024 ساعت 13:00 UTC. حضور رایگان است.
اقیانوس جهانی 71 درصد از سطح سیاره را پوشانده است و با حدود 4000 متر عمق متوسط، حجم آن بیش از 90 درصد از فضای ساکنان زندگی را تشکیل می دهد. علاوه بر این، حیات در خشکی به چرخه‌های آب مبتنی بر اقیانوس بستگی دارد، که اتمسفر را با دینامیک اقیانوسی پیوند می‌دهد. نوار نقاله بزرگ اقیانوسی، همه اقیانوس‌ها را در یک سیستم بزرگ به هم متصل می‌کند، که توسط تشکیل یخ در قطب‌ها، جایی که آب‌های عمیق اقیانوسی تولید می‌شود، ایجاد می‌شود و اکسیژن را به اعماق دریای تاریک می‌آورد. شکل سواحل و کف دریا، فضاهای منسجمی را که در آن فرآیندهای اکوسیستم اتفاق می‌افتد، مشخص می‌کند: سلول‌های عملکرد اکوسیستم واحدهای طبیعی مدیریت و حفاظت هستند که با اتصال داخلی بالا بین اجزای زنده از طریق سه نوع شار مشخص می‌شوند. توابع اکوسیستم معمولاً توسط رشته‌های متمایز با تمرکز بر بیوژئوشیمی (شارهای برون‌گونه‌ای از ماده غیر زنده که از گونه‌های "خارج" جریان می‌یابند)، چرخه‌های حیات (شارهای درون گونه‌ای از ماده زنده که "در درون" گونه‌ها از طریق دنباله‌ای از نسل‌ها جریان می‌یابند) و شبکه‌های تغذیه‌ای مطالعه می‌شوند. (شارهای بین گونه ای ماده زنده که از گونه ای به گونه دیگر جریان می یابد). این سه جریان، عملکرد اکوسیستم را تعیین می‌کنند و باید هم از نظر مکانی و هم از نظر زمانی چارچوب‌بندی شوند تا بتوانیم فعالیت‌هایمان را بر اساس رویکرد اکوسیستم مبتنی بر دانش به سمت پایداری مدیریت کنیم. ما به عنوان جانوران زمینی برای تعریف اکوسیستم ها با پوشش گیاهی استفاده می کنیم، اما این امکان در اقیانوس وجود ندارد: کف دریا فقط بخشی از حوزه اقیانوسی است و بیشتر "محیط زیست" توسط ستون آب نشان داده می شود، جایی که گیاهان بزرگ در آن قرار دارند. غایب هستند. بعلاوه، اکثریت فضای اقیانوسی در تاریکی است و حیوانات و میکروب ها بر آن تسلط دارند. اکسیژن از طریق جریان های رو به پایین و با تولید اکسیژن تاریک که اخیراً کشف شده است به عمق می رسد. بخش عمده تولید اولیه اقیانوسی از متابولیسم میکروب های فتوسنتزی (فیتوپلانکتون) ناشی می شود که برای ما نامرئی هستند. آنها غذای گیاهخوارانی هستند که می توانند اعماق دریا یا پلانکتون باشند (جانور پلانکتون گیاهخوار که بیشتر از سخت پوستان کوچک تشکیل شده است) که به نوبه خود غذای تولیدکنندگان درجه سوم از جمله لاروهای پلانکتون و بچه ماهیانی هستند که رشد می کنند و در بزرگسالی، شروع به خوردن یکدیگر می کنند و منبع اصلی غذایی برای سطوح تغذیه ای بالاتر، از کوسه گرفته تا پرندگان دریایی و پستانداران هستند. در تاریکی هیچ تولیدکننده اولیه وجود ندارد و شبکه‌های تغذیه‌ای مبتنی بر جریان پیوسته ریزه‌ها (برف دریایی) هستند که تغذیه‌کننده‌های ریزه‌ها و گوشتخوارانی را که از آنها تغذیه می‌کنند، حفظ می‌کند. این جنبه‌ها عمدتاً با رویکردهای تقلیل‌گرایانه مورد مطالعه قرار می‌گیرند که پیچیدگی اکوسیستم‌ها را کاهش می‌دهند و باید در یک چشم‌انداز واحد و کل‌نگر جمع شوند. فرآیندهای گذار اکولوژیکی که عملکرد اکوسیستم ها را تعیین می کند و فعالیت های ما را برنامه ریزی می کند و در عین حال مراقب سلامت سیاره زنده نیست.
عکس رافائل گارسین on می Unsplash
فیلم های
فیلم های
بیشتر بخوانید درباره دهه بین‌المللی علوم برای توسعه پایدار: ۲۰۲۴-۲۰۳۳
