آیا توسعه بدون هزینه های اقلیمی حاصل می شود؟

بر اساس این گزارش، هیچ کشوری بدون آسیب رساندن به سیاره زمین، امتیاز بسیار بالایی برای توسعه انسانی کسب نمی کند گزارش توسعه انسانی 2020 از برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP). به طور کلی، هر چه اقتصاد بزرگتر و کیفیت زندگی شهروندان بهتر باشد، رد پای یک کشور بر روی زمین بیشتر می شود.

با توجه به اینکه انتظار می رود جمعیت و تولید ناخالص داخلی (GDP) کشورهای بزرگ در حال توسعه مانند هند به طور قابل توجهی در این قرن افزایش یابد، آسیب بالقوه ای که می تواند ناشی از تولید ناپایدار و الگوهای مصرف باشد، قابل توجه است.

این گزارش همچنین نشان داد که تأثیرات تغییرات آب و هوایی در فقیرترین کشورها که ممکن است تا سال 100 تا 2100 روز بیشتر در سال آب و هوای شدید را تجربه کنند، بیشتر احساس خواهد شد. روزهای آب و هوایی شدید نسبت به کشورهای فقیرتر. اما در صورت تحقق توافقنامه پاریس، روزهای اضافی آب و هوای شدید برای فقیرترین کشورهای جهان ممکن است تا نصف کاهش یابد.

همانطور که نمودار زیر نشان می دهد، با افزایش تولیدات اقتصادی کشورها، اثر بیشتری بر محیط زیست بر جای می گذارند. برخی از کشورهای دورافتاده وجود دارند که عملکرد کمی بهتر دارند، اما هیچ کس در نقطه خوبی نیست.

کاهش انتشار کربن حاصل از فعالیت‌های انسانی و کاهش تأثیری که بر سیاره‌مان می‌گذاریم احتمالاً بیش از یک رویکرد را شامل می‌شود. اما بر اساس گزارش توسعه انسانی، تنها 20 راه حل مبتنی بر طبیعت می تواند 37 درصد از کاهش انتشار مورد نیاز تا سال 2030 را برای حفظ گرمایش زیر 2 درجه سانتی گراد انجام دهد.

این که آیا می‌توان استفاده از منابع را از توسعه اقتصادی جدا کرد (که گاهی اوقات به عنوان «کارایی سبز» یا «رشد سبز» نامیده می‌شود) موضوع بحث است. اما با تغییر هنجارهای اجتماعی، معرفی مشوق ها و راه حل های مبتنی بر طبیعت، کشورها ممکن است بتوانند همزمان با بهبود اقتصاد خود، اثرات آب و هوایی را به حداقل برسانند. این راه حل ها می توانند معیشت ایجاد کنند، خطرات بلایای طبیعی را کاهش دهند و از کره زمین محافظت کنند.

تغییر هنجارهای اجتماعی

در پورتلند اورگان، ایالات متحده، و آمستردام، هلند، دوچرخه سواری عادی است – اما همیشه اینطور نبود. در حالی که دوچرخه برای نسل ها مترادف با هلند بوده است، تنها در دهه 1970 بود که آمستردام در نتیجه تبلیغات عمومی شروع به بهبود ایمنی دوچرخه سواران کرد. به تبعیت از شهر هلندی، جنبش های مردمی مشابهی در پورتلند منجر شده است 12 برابر بیشتر از میانگین ملی ایالات متحده مسافران با دوچرخه.

در هر دو شهر، دوچرخه‌سواری به یک شیک تبدیل شد و در مدت زمان نسبتاً کوتاهی محبوبیت بیشتری پیدا کرد، در حالی که رانندگی در مسافت‌های کوتاه از نظر اجتماعی غیرقابل قبول تلقی می‌شد. در حالی که در انزوا افزایش تعداد دوچرخه سواران در یک شهر تفاوت زیادی در انتشار کربن یک کشور ایجاد نمی کند، این نشان دهنده قدرت تغییر هنجارهای اجتماعی برای ایجاد اقدامات اقلیمی مثبت است. همه گیری کووید-19 این را نشان داد تغییرات چشمگیر در رفتار ممکن است یک شبه اتفاق بیفتد. آیا رفتارهای اقلیمی مثبت را می توان به روشی مشابه تشویق کرد؟

"رفتارهای مسری و سریع در حال انتشار" می تواند نقش مهمی در کاهش سریع انتشار کربن ما داشته باشدایلونا اتو، استاد تأثیرات اجتماعی تغییرات آب و هوایی در مرکز Wegener برای تغییرات آب و هوایی و جهانی در دانشگاه گراتس در اتریش، می گوید، اگرچه شواهد بیشتری برای تعیین میزان هرگونه کاهشی که ممکن است انجام شود مورد نیاز است.

به عنوان مثال، "شرم پرواز"، این ایده که ما باید به خاطر انجام پروازهای قابل اجتناب احساس گناه کنیم، جنبشی است که از اسکاندیناوی شروع شد اما در سراسر جهان گسترش یافته است. اتو می‌گوید: «اگر در مورد انجام کاری احساس بدی پیدا می‌کنید، به دنبال جایگزین می‌گردید. جایگزین ها جذاب هستند اما همیشه امکان پذیر نیستند (مثلاً می‌تواند ارزان‌تر از سفر با قطار در یک پرواز کوتاه باشد).

در سوئد، شرم از پرواز یا flygskam، به نظر می‌رسد که تأثیر دارد: 23 درصد از سوئدی ها سفرهای هوایی خود را بین سال های 2018 تا 2019 کاهش دادند (قبل از همه گیری کووید-19).

در حالی که طراحی کل شهرها به گونه‌ای که دوچرخه‌پسند باشند ممکن است به تغییرات زیرساختی قابل توجهی نیاز داشته باشد، مانند معرفی خطوط دوچرخه‌سواری مجزا و فروشگاه‌های عمومی دوچرخه، اقدامات کوچک‌تر نیز می‌توانند تأثیر مثبتی داشته باشند.

طبق گفته‌ها، ممکن است 3.5 درصد از جمعیتی که در یک جنبش اعتراضی شرکت می‌کنند، نیاز به تغییر داشته باشد. تحقیقات دانشمندان علوم سیاسی ماریا استفان و اریکا چنووت، اگرچه پویایی دقیق به عوامل بسیاری مانند فرهنگ سیاسی در کشور بستگی دارد.. در حالی که 3.5 درصد نسبت بسیار کمی از جمعیت به نظر می رسد، محققان می گویند که افراد بسیار بیشتری با این جنبش موافق خواهند بود، حتی اگر فعالانه به آن نپیوندند.

بنابراین، گروه کوچکی از معترضان می توانند نظر مردم را به طور گسترده تری تغییر دهند، اما جنبش‌های اجتماعی ممکن است نیاز به کمک داشته باشنداتو می گوید. برای مثال در آمستردام، تبلیغات پروازها و خودروها در شبکه عمومی مترو ممنوع شده است.

اتو اضافه می کند که بسیاری از تغییرات رفتاری مثبت آب و هوا مزایای دیگری نیز دارد. ما آن را منافع مشترک سیاست آب و هوا می نامیم.» در مورد دوچرخه سواری، اتو اشاره می کند که نه تنها انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش می دهد، بلکه می تواند سلامت دوچرخه سواران، کیفیت هوا و کاهش آلودگی صوتی را بهبود بخشد.

راه حل های مبتنی بر طبیعت

وقتی دسترسی مردم به آب، غذا، درآمد و سرویس بهداشتی در رقابت صنایع قرار می گیرد، این محیط است که اغلب از دست می رود.

به عنوان مثال، روستاییان Boon Rueang در شمال تایلند به تالاب های فصلی به عنوان منبع آب طبیعی برای کشاورزی و مصرف وابسته هستند، در حالی که زیستگاه متنوعی که این منطقه فراهم می کند از حیات وحش منحصر به فرد منطقه حمایت می کند.

اما، تالاب‌ها از سوی صنایعی مانند کارخانه‌های تنباکو و شیلات، که برای استفاده از آب رقابت می‌کنند، در معرض تهدید قرار دارند. سدی که در دهه 1930 بر روی رودخانه Iong در بالادست Boon Rueang ساخته شد، تالاب های فصلی را به یک تالاب تبدیل کرد. مخزن دائمی به نام دریاچه فایائو به منظور حمایت از صنعت شیلات. با این حال، سدسازی رودخانه باعث شده است که تالاب های پایین دست آب کمتری دریافت کنند.

Khun Burm، هماهنگ‌کننده تالاب برای گروه حفاظت از جنگل‌های تالاب Boon Rueang می‌گوید: «[سد] و تأسیس کارخانه‌های بزرگ در این منطقه به دگرگونی عظیم تالاب‌ها کمک کرد. "در حال حاضر، کشاورزان و صنعت محلی در حال رقابت هستند تا اولین کسانی باشند که آب را برای فعالیت های کشاورزی استفاده کنند."

اما آیا حفاظت از طبیعت هم برای مردم و هم برای صنعت مفید است؟

گروه حفاظت از جنگل های تالاب Boon Rueang در تلاش است تا از طریق آموزش، جمع آوری کمک های مالی و تحقیقات، این سایت مهم علمی را حفظ کند. یکی از مهمترین اقدامات این بوده است که مشخص شود چه کسانی می توانند و چه کسانی نمی توانند از تالاب ها ببرند.

برم می‌گوید: «ما یک منطقه کنترل‌شده برای محدود کردن برخی فعالیت‌ها مانند ماهیگیری با تجهیزات خاص داریم.» وی افزود که مردم فقط مجازند در فصول خاصی حیوانات یا گیاهان را برای غذا ببرند و برخی از مناطق تالاب فقط برای افراد محلی است.

او می‌گوید: «مردم منطقه نیز باید خود را با وضعیت فعلی وفق دهند. سطح آب بسیار پایین تر است، انواع ماهی ها نیز بسیار کمتر است و جنبه های زمین شناسی تغییر کرده است. به عنوان مثال، دریاچه Nong Bua Noi در طول فصل بارانی از جولای تا اکتبر آب می گرفت، اما دیگر اینطور نیست.

او می‌گوید: «بیشترین افرادی که تحت تأثیر قرار می‌گیرند افرادی هستند که در رودخانه مجاور ماهیگیری می‌کنند. برای رودخانه اینگ، ما قبلا 283 نوع ماهی داشتیم، اکنون تنها 87 نوع ماهی در تالاب های بون روئانگ وجود دارد. روستاییان نقش خود را با پرورش ماهی بومی رودخانه با استفاده از جوجه کشی سیار به منظور حفظ تنوع زیستی محلی ایفا می کنند.

آنچه که کار گروه حفاظت از جنگل های تالاب Boon Rueang نشان می دهد این است که می توان از نیازهای مردم محلی محافظت کرد و از اقتصاد یک کشور بدون تخریب زیستگاه ها حمایت کرد. اما این امر مستلزم تمایل مردم و صنعت و حمایت رسمی از مناطق مهم علمی است.

تغییر انگیزه ها

یکی دیگر از راه‌های بالقوه برای کاهش تغییرات آب و هوایی و در عین حال بهبود توسعه انسانی، استفاده از مشوق‌هایی مانند طرح‌های اعتبار کربن یا «تعادل کربن» است. طرح‌هایی مانند این به افراد اجازه می‌دهند تا مقدار مشخصی پول برای پوشش انتشار گازهای گلخانه‌ای که در آن مشارکت داشته‌اند بپردازد (مثلاً هزینه اضافی در کنار هزینه پرواز) که سپس در یک پروژه زیست‌محیطی سرمایه‌گذاری می‌شود و هدف آن متعادل کردن انتشار گازهای گلخانه‌ای است. .

طرح‌های اعتبار کربن، که معمولاً در کشورهای در حال توسعه اتفاق می‌افتد، می‌تواند به شکل احیای جنگل برای جذب کربن یا سرمایه‌گذاری در انرژی پاک باشد تا جامعه بتواند به جای سوخت‌های فسیلی از آن استفاده کند، اما همه آنها به این شکل کار نمی‌کنند. برخی از آنها به جای خنثی کردن آلاینده های موجود، به طور کامل از انتشار گازهای گلخانه ای در آینده جلوگیری می کنند.

دره یدا در شمال تانزانیا است خانه شکارچیان بومی هادزا که تا سال 2010 هیچ حق قانونی برای زمینی که در آن زندگی می کنند نداشتند.. اما به رسمیت شناختن حقوق آنها به هادزا اجازه داده است تا با تبدیل شدن به حافظان محیط زیست دره، درآمد کسب کنند.

هادزا با کربن تانزانیا برای فروش اعتبارات کربن از طریق بازار داوطلبانه کربن شریک شد. مانند گروه حفاظت از جنگل های تالاب Boon Rueang، مشارکت هادزا-کربن تانزانیا دریافت کننده جایزه استوا، که به ابتکاراتی که توسط جوامع بومی رهبری می شود داده می شود که بر راه حل های مبتنی بر طبیعت برای توسعه پایدار تمرکز دارند.

تانزانیا کربن یک طرح "کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از جنگل زدایی و تخریب جنگل" (Redd) است و هدف آن جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه ای در آینده با حفاظت از جنگل ها است - اجتناب از انتشار گازهای گلخانه ای که در صورت قطع شدن آن جنگل ها ایجاد می شود.

قوم هادزا قراردادی 20 ساله با کربن تانزانیا دارند که طی این مدت تخمین زده می‌شود که بدون دخالت آنها 445,000 تن معادل CO2 (CO2e) از جنگل‌زدایی در زمین‌هایشان منتشر می‌شود. کربن تانزانیا اعتبار کربن خود را بر اساس کاهش 90 درصدی انتشار گازهای گلخانه ای و اجازه دادن 20 درصد بافر اضافی محاسبه می کند، به این معنی که آنها دارای مجموعا 320,000 تن CO2e در اعتبار کربن برای فروش (یا 16,000 تن CO2e در هر سال).

به هادزا در ازای گشت زنی در زمینشان و نظارت بر نشانه های جنگل زدایی پول داده می شود، به این امید که مردم را از قطع درختان منصرف کند. این پول از سوی شرکت‌هایی می‌آید که برای اعتبارات کربن به کربن تانزانیا پرداخت می‌کنند، که سپس در میان جامعه هادزا به اشتراک گذاشته می‌شود و این به آنها بستگی دارد که چگونه از آن استفاده کنند (مثلاً در مورد مراقبت‌های بهداشتی یا آموزشی). در مقابل، جامعه متعهد به گشت زنی در زمین خود و ارسال داده ها و عکس هایی است که نشان دهنده تخریب، قطع درختان و حیات وحش است.

رجینا سافاری، که اکنون هماهنگ‌کننده انجمن کربن تانزانیا است، می‌گوید: «من یک کودک [هادزا] هستم که توانسته‌ام [در نتیجه تأمین مالی از فروش اعتبارات کربن] به مدرسه برود. بخشی از نقش او این است که به عنوان رابط بین پیشاهنگان جامعه، رهبران روستا و کربن تانزانیا عمل کند.

او می افزاید: «و وقتی نوبت به مراقبت های بهداشتی می رسد، تغییرات فوق العاده ای رخ می دهد. پیش از این، مردم هادزا تنها از گیاهان دارویی به عنوان طب سنتی خود استفاده می کردند. اما پس از ایجاد این پروژه کربن، هادزا بیماران خود را به بیمارستان‌ها می‌برد و در آنجا به خدمات پزشکی و مشاوره و توصیه‌های پزشکان دسترسی دارند.

این نوع طرح اعتبار کربن خالی از منتقدان نیست. به جای جداسازی کربن با کاشت درختان جدید، طرح‌های Redd میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای آینده ناشی از جنگل‌زدایی و آسیب‌های جنگلی را تخمین می‌زنند و سعی می‌کنند از آنها اجتناب کنند. در نتیجه، طرح‌های Redd به جداسازی اضافی گازهای گلخانه‌ای کمک نمی‌کند، و مناطق قرمز می توانند با مناطق حفاظت شده از قبل موجود همپوشانی داشته باشند so اثبات این موضوع که تامین مالی Redd باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای شده است، چالش برانگیز است. علاوه بر این، اگر وجود داشته باشد دیگر انگیزه مالی برای یک گروه برای حفاظت از یک منطقه نیست، ممکن است به این کار ادامه ندهند.

در حالی که به نظر می رسد توسعه انسانی هزینه ای برای حفاظت از محیط زیست دارد، راه حل هایی مانند ساخت یک شهر برای چرخه چرخه تر یا حفاظت از کل حوزه آبخیز رودخانه نشان می دهد که این دو لازم نیست متقابل یکدیگر باشند.

و در حالی که هر راه حل کامل نیست، نشان می دهد که در واقع توسعه انسانی می تواند از حفاظت از طبیعت بهره مند شود. سافاری نتیجه می گیرد: «زندگی [هادزا] به این جنگل ها بستگی دارد. "به همین دلیل است که مردم من از این پروژه راضی هستند."

این مقاله از طرف شورای بین‌المللی علوم بررسی شد.