درک ویژگی های مختلف شهرهای آفریقایی در واکنش موثر به COVID-19 در این قاره بسیار مهم خواهد بود.

اگرچه تاکید جهانی بر سفر است، شهرها در خط مقدم بیماری کووید-19 (کرونا ویروس) قرار دارند و برای درک اینکه چه چیزی باعث قرار گرفتن در معرض ویروس می‌شود، تأثیرات آن چه خواهد بود و - مهمتر از همه - نحوه مقابله با همه‌گیری بسیار مهم هستند. در استان هوبی چین، مرکز بیشتر عفونت ها در شهر ووهان، پایتخت آن است، جایی که شیوع آن است اعتقاد بر این است که در یک بازار غذاهای دریایی برای غذاخوری های شهری شروع شده است. موارد در ایتالیا از منطقه لومباردی، که پایتخت آن میلان است، مرکز جهانی مد و امور مالی است، پدیدار شد. شهرهای توسکانی، لیگوریا و سیسیل عفونت های جدیدی را گزارش کرده اند. در کره جنوبی، شهر سئول، پایتخت این کشور، آزمایش گسترده ای را برای آزمایش کرونا آغاز کرده است. بنابراین منصفانه به نظر می رسد استدلال شود که با ادامه گسترش COVID-19، بسیاری از تأثیرات - و فرصت ها برای یادگیری و پاسخگویی مؤثر - احتمالاً در شهرها متمرکز می شوند. با این حال، به دلیل ویژگی‌های زمینه‌ای که هنوز در بحث‌های علمی و اجتماعی در مورد همه‌گیری به آن توجه زیادی نشده است، احتمالاً تأثیرات ویروس و اقدامات برای واکنش در شهرهای آفریقا متفاوت است.

راه‌حل‌های شستشوی دست به معنای بداهه‌سازی با استفاده از دارایی‌های طبیعی شهری و فناوری‌های محلی است

با توجه به سازمان بهداشت جهانی (WHO)، بهداشت مکرر و مناسب دست ها یکی از مهم ترین اقداماتی است که می توان برای پیشگیری از ابتلا به ویروس کووید-19 استفاده کرد.. پیام های بهداشت عمومی از طریق رادیو، تلویزیون و اینترنت این است که ما باید دست های خود را حداقل به مدت 20 ثانیه بشوییم. اما در یک شهر معمولی آفریقایی، جایی که زاغه‌های پرجمعیت یا سکونتگاه‌های غیررسمی غالب هستند، آب برای شستن مکرر دست ها کم است - چه برسد به 20 ثانیه - و خانواده ها اغلب 30 دقیقه یا بیشتر برای تامین آب صرف می کنند. از چشمه ها، نقاط آب لوله کشی مشترک، باتلاق ها یا از طریق برداشت آب باران. آب باید برای سایر مقاصد بهداشتی از جمله به مقدار کم مصرف شود تمیز کردن سرویس‌های بهداشتی مشترک، که در آن کلیدهای مشترک توالت، دسترسی چند خانوار را فراهم می‌کند. تأسیسات بهداشتی در محل مانند چاله‌ها و مخازن سپتیک اغلب خطر آلوده‌کردن آب در دسترس خانوارها را دارند، به‌ویژه زمانی که چنین تأسیساتی به‌طور ناایمن مستقیماً در محیط تخلیه می‌شوند. ارسال لجن تصفیه نشده به آبراهه های طبیعی و تاثیرگذاری بر منابع اصلی آب پاک شهر. این و عوامل دیگر ممکن است اثربخشی محلول‌های شستشوی دست را در مقابله با COVID-19 مهار کنند. اقدامات مؤثری که با محدودیت‌های بافت محلی در شهرهای آفریقا مطابقت دارد، ممکن است مستلزم استفاده نوآورانه از دارایی‌های طبیعی شهری برای دسترسی به آب (مانند چشمه‌ها و مرداب‌ها) و مشارکت‌هایی باشد که سیستمی امن و مقرون‌به‌صرفه برای تأمین آب پاک با استفاده از ساخت محلی ایجاد کند. پمپ های آب.

در یک شهر معمولی آفریقایی، سیستم های سفر زمینی اهمیت دارند

سفر زمینی که گزارش شده مسیر احتمالی معرفی و انتشار COVID-19 است، بر حمل و نقل شهری و محله ای در شهرهای آفریقا غالب است. این سیگنال توسط تعداد مینی‌بوس‌ها و موتورسیکلت‌هایی که برای رفع نواقص سیستم‌های حمل‌ونقل شهری تحت مدیریت دولتی وارد شده‌اند، رو به افزایش است.. در حالی که مینی‌بوس‌ها و موتورسیکلت‌ها مزایای حمل‌ونقل را در قالب مانور آسان، توانایی سفر در جاده‌های ضعیف و پاسخگویی به مشتریان ارائه می‌دهند، رشد تصاعدی خدمات موتورسیکلت‌های تجاری در شهرهای آفریقا نمی‌تواند برای اجرای اقدامات فاصله‌گذاری اجتماعی که در سطح جهانی تشویق می‌شوند، مفید باشد. برای کنترل شیوع COVID-19. هنگامی که این امر با افزایش آلودگی هوای محلی و انتشار گازهای گلخانه ای مرتبط با استفاده از موتورسیکلت همراه باشد، موارد گزارش شده در آفریقا و ساکنان شهرها به طور کلی در معرض خطرات مختلفی قرار خواهند گرفت.

جدول 1: مجموع موارد تایید شده کووید-19 در آفریقا

اخرین به روز رسانی: 12 مارس 2020 ساعت 11:00 صبح به وقت شرقی.
منبع: سازمان جهانی بهداشت، بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) گزارش وضعیت - 52.

علاوه بر این، سفرهای درون شهری، خانه به محل کار و محله معمولاً از طریق سیستم‌های حمل و نقل مستند و قابل ردیابی انجام نمی‌شود که نصب سیستم‌های نظارتی و اجرای ممنوعیت سفر و قرنطینه را به همان شیوه‌ای که در برخی از افراد دیده می‌شود آسان کند. شهرهای شمال جهانی و جنوب توسعه یافته. درعوض، مسافرت در حین و خارج از پیک در آفریقا شهری به شدت با رفت و آمد با پای پیاده مشخص می‌شود و به دنبال آن استفاده از اتوبوس‌ها و موتورسیکلت‌هایی که به ندرت برای ردیابی مشتریان مورد نیاز است. در کینشاسا، پایتخت جمهوری دموکراتیک کنگو، جایی که یک مورد ابتلا به کووید-19 گزارش شده است، تخمین زده می‌شود 60 تا 80 درصد از 10 میلیون نفر از ساکنان آن با پای پیاده سفر می‌کنند. ساکنان محله‌های فقیر نشین نایروبی دو برابر بیشتر به جای سفر با ماشین، پیاده به محل کار خود می‌روند.. در لومه، پایتخت توگو، جایی که مورد دیگری از COVID-19 گزارش شده است، استفاده از حداقل دو حالت حمل و نقل در طول یک سفر متداول است. تاکسی‌های موتوری، ساکنان شهر را به محل‌های کاری که شرایط کاری در آن‌ها ممکن است سخت باشد، می‌فرستند و بر بار سلامت شهری می‌افزایند.. علاوه بر این، سفر به واحدهای واکنش سریع یا مراکز بهداشتی محلی می تواند یک کابوس در یک شهر معمولی آفریقایی باشد، همراه با رقابت و ازدحام در مسیر کالسکه. گزینه‌های محدود حمل‌ونقل عمومی که ایمنی را در برابر خطرات سلامت عمومی، اتکای شدید به اطلاعات شخص به فرد در مورد محل قرارگیری خدمات، و کمک‌های ناوبری ناکارآمد ارائه می‌دهند..

استفاده از ارتباطات بین سفر زمینی، فناوری های هوشمند و سیستم های بهداشت عمومی بسیار مهم است

راه‌حل‌های جابجایی مانند تاکسی‌های Uber، SafeBoda در کامپالا، و سواری‌های توک توک در قاهره، آدیس آبابا، بانجول و سایر شهرهای آفریقا، ممکن است به رفع اتصال، انتقال COVID-19 و سایر خطرات بهداشت عمومی، به ویژه در میان ساکنان شهرها کمک کنند. سواد دیجیتالی دارند و می‌تواند هزینه‌های مرتبط با استفاده از استراتژی‌های جابجایی هوشمند را تامین کند. با این حال، پیوند بین پذیرش فناوری‌های تحرک هوشمند و سیستم‌های بهداشت عمومی در آفریقای شهری توسعه نیافته است. اگرچه چنین پیوندی داده‌های مربوط به جزئیات شخصی مسافران، وضعیت سلامت و موقعیت مکانی نزدیک‌ترین واحد بهداشتی را به‌گونه‌ای گرد هم می‌آورد که بتواند به کنترل شیوع COVID-19 کمک کند، اما هیچ تلاش مشترکی بین سیاست‌گذاران و کارشناسان بهداشت عمومی صورت نگرفته است. و ارائه دهندگان خدمات تحرک هوشمند در آفریقا برای استفاده از چنین امکاناتی. این تا حدودی دلیل آن را توضیح می دهد منابع آنلاین و به‌روزرسانی‌های COVID-19 توسط ارائه‌دهندگان خدماتی مانند Uberیا شرکت‌های فست فود آنلاین مانند جومیا فود در کامپالا-اوگاندا، در حمایت از رانندگان یا تحویل‌دهنده‌هایی که مبتلا به کووید-۱۹ هستند، ممکن است تأثیر محدودی در یک شهر معمولی آفریقا داشته باشند.

یکی دیگر از پیشرفت های فناوری که قابل ذکر است، تلفن همراه است. اتصال به اینترنت موبایل به طور پراکنده جایگاه خود را به دست آورده است و در برخی از جمعیت ها نسبت به سایرین نفوذ بیشتری دارد. به عنوان مثال، نرخ کاربران اینترنت موبایل در کنیا 83 درصد است و روند مشابهی در نیجریه مشاهده شده است. با این حال، سودان جنوبی هنوز حرکت قابل توجهی به سمت پذیرش گسترده اینترنت موبایل انجام نداده است. با این حال، بالا و پایین‌ترین نرخ‌های نفوذ، فرصتی را برای فناوری COVID-19 فراهم می‌کند که با استفاده از کدهای USSD به عموم مردم آموزش می‌دهد، که می‌تواند صاحبان تلفن همراه بدون دسترسی به اینترنت را قادر به بررسی و تبادل اطلاعات در مورد قرار گرفتن در معرض و آزمایش COVID- کند. 19، از جمله در گویش های محلی. پلتفرم های عملیاتی پول موبایل نیز می توانند مفید باشند. ارزش تراکنش های مالی تلفن همراه در آفریقا که از سال 890 بیش از 2011 درصد رشد داشته است و هیچ نشانه ای از کاهش سرعت را نشان نمی دهد.. زمان آن فرا رسیده است که بخش‌های مخابرات آفریقا و سلامت عمومی با یکدیگر همکاری کنند تا از مبادلات همتا به همتا و تاجر به خدماتی که می‌توانند به مقابله با COVID-19 و سایر چالش‌های اجتماعی کمک کنند، غلبه کنند. در حالی که تعادل ظریفی بین حریم خصوصی و امنیت وجود دارد، اپلیکیشنی به نام Alipay Health Code در بیش از 200 شهر در چین استفاده شده است تا رنگ سبز، زرد یا قرمز را به افراد اختصاص دهد تا حامل‌های احتمالی ویروس را شناسایی کند و اجازه ورود به فضاهای عمومی را کنترل کند. Tencent، شرکتی که پشت برنامه پیام رسان محبوب WeChat قرار دارد، یک ویژگی مشابه ردیابی مبتنی بر کد QR راه اندازی کرده است.. اگرچه این پیشرفت ها به عنوان اقدامات کنترل اجتماعی خودکار مورد انتقاد قرار گرفته اند، M-PESA که بیش از 96 درصد از خانواده ها را در نایروبی-کنیا پوشش می دهد و MTN Mobile Money در کامپالا، لاگوس و سایر شهرها، می تواند ابزاری برای آزمایش و فرصت ها فراهم کند. برای یادگیری مشارکتی

تلفن های هوشمند همچنین برای نقشه دیجیتالی دسترسی به ارائه خدمات در سکونتگاه های غیررسمی شهری آفریقا استفاده شده است، و این می تواند برای استفاده در نظارت و گزارش پیشرفت در مورد COVID-19 بزرگ شود. وضعیت غیرقانونی و برنامه‌ریزی نشده سکونتگاه‌های غیررسمی می‌تواند استفاده از ابزار فیزیکی و الکترونیکی برای جمع‌آوری داده‌ها و اجرای اقدامات برای مقابله با COVID-19 را تضعیف کند. به دلیل عدم وجود کدهای ارجاع جغرافیایی برای املاک، خیابان ها و مسیرهای محله، داده ها را نمی توان به راحتی بر اساس موقعیت مکانی و زمینه های اجتماعی-اقتصادی افراد، به ویژه برای اهداف بهداشت عمومی، تفکیک کرد. این بدان معنی است که مدل‌های عددی موجودی‌های COVID-19، که در شمال جهانی از آمار ترافیک و داده‌های مکان ملک برای اعمال قرنطینه استفاده می‌کنند، ممکن است لزوماً برای توسعه برنامه‌های آمادگی و واکنش در شهرهای آفریقا کارایی نداشته باشند. این همچنین محدودیت مدل‌های اپیدمیولوژیک را در پیش‌بینی گسترش در جمعیت‌های زاغه‌نشین شهری نشان می‌دهد، جایی که اطلاعات ملی در مورد چنین زاغه‌هایی اغلب وجود ندارد یا نمی‌توان آنها را در امتداد فضایی، جنسیت، سابقه سلامت و سطح درآمد متمایز کرد. چنین پیش‌بینی‌های عددی همچنین نیازمند تفکیک داده‌ها نه تنها در امتداد تفاوت‌ها در مناطق فرعی، بلکه در بوم‌شناسی شهری نیز هستند. علاوه بر این، در بسیاری از موارد به دلایلی که ممکن است مربوط به حقوق مالکیت معنوی یا عوامل ژئوپلیتیکی باشد، داده ها غیرقابل دسترس باقی می مانند. COVID-19 در زمانی آمده است که فضای داده های سلامت در آفریقا با تعدادی چالش مواجه است که توانایی پاسخگویی موثر را محدود می کند. ارزش بررسی وابستگی‌های متقابل بین سیستم‌های جمع‌آوری داده‌های اپیدمیولوژیک سنتی (مانند عفونت‌های گزارش‌شده در یک واحد بهداشت)، استفاده از فناوری‌های رسانه‌های فضایی برای نقشه‌برداری دیجیتالی سکونتگاه‌های غیررسمی، و تلفن‌های هوشمند برای محتوای بصری را دارد.

محدودیت های حرکتی را نمی توان به راحتی در شهرهای آفریقا اجرا کرد

شهرهای آفریقا خانه ساکنان متحرکی هستند که گزینه‌های معیشتی مختلفی را دنبال می‌کنند، که بخشی از عملکرد سیستم‌های شهری به هم پیوسته، از جمله سیستم‌های حمل‌ونقل، غذا، آب، امنیت، انرژی، سلامت، بهداشت، مدیریت زباله و سیستم‌های مسکن است. به عنوان مثال، در Mathare-Nairobi و Bwaise III محلی-Kampala، جوانان و زنان استراتژی های اقتصادی جایگزینی را در بخش مدیریت غیررسمی زباله توسعه داده اند. زباله‌ها به بریکت‌هایی تبدیل می‌شوند که به عنوان یک انرژی جایگزین برای پخت و پز فروخته می‌شوند، که اغلب به بودجه انرژی خانوارها یارانه می‌دهد، تخلیه غیرقانونی زباله در شهرک‌ها را کاهش می‌دهد، از استفاده مجدد از فاضلاب حمایت می‌کند، هوای محیطی پاک‌تری را فراهم می‌کند و به فرصت‌های شغلی دستمزدی کمک می‌کند. کارکنان قراردادی یا جمع کننده زباله با نرخ قطعه. دلالان زباله همچنین صاحب رستوران‌ها و سایر مشاغل کوچک در محله‌های خود هستند تا هزینه‌های خانگی خود را برآورد کنند. سایر شرکت‌ها در شهرهای آفریقایی، به‌ویژه در سکونتگاه‌های غیررسمی، کسب‌وکارهای غیرکشاورزی غیرشرکتی هستند که متعلق به اعضای خانواده یا افرادی از همان روستا، قبیله، قومیت یا مذهب هستند. این عوامل بر چگونگی پیوندهای اجتماعی، پل ها و پیوندها، اشکالی از تعامل و اعتماد را در روابط اجتماعی-اقتصادی و در استفاده از حمل و نقل، بهداشت عمومی و سیستم های شهری ایجاد می کنند. به عنوان مثال، انتشار پیام‌های بهداشت عمومی در مورد COVID-19 ممکن است به جای رادیو و اینترنت به گفتگوهای دهان به دهان و جامعه بستگی داشته باشد. بنابراین، اجرای تلاش‌های کنترلی مبتنی بر مهار و کاهش حرکت ممکن است دشوار باشد، به‌ویژه اگر تعاملات اجتماعی بین کسب‌وکارها را محدود کند. بخش غیررسمی شهری که بیش از 66 درصد از کل اشتغال را در جنوب صحرای آفریقا تشکیل می دهد.

محدودیت های بهداشت عمومی در رفت و آمد ممکن است به عنوان یک اقدام تنبیهی توسط دولت تلقی شود و می تواند خدمات را برای سکونتگاه های غیررسمی محدود کند. درس‌های شیوع ابولا در سال‌های 2014/15 نشان داد که قرنطینه‌ها، که به‌عنوان اقدام واکنشی در گینه، لیبریا و سیرالئون استفاده می‌شد، منجر به نیازهای دفع زباله‌های بزرگ و سایر آسیب‌پذیری‌های آب، بهداشت و بهداشت شد که باعث شد فشار بر حاکمیت و ارائه خدمات. در یک نقطه در فری تاون-لیبریا، نزدیک به 50 درصد از جمعیت تحت قرنطینه بودند. این به معنای تعداد زیادی از خانوارها در مناطقی که اغلب از نظر لجستیکی چالش برانگیز هستند، نیاز به حمل و نقل غذا و آب به آنها داشتند، همراه با سیلاب که مسیرهای محلی را غیر قابل عبور می کرد.. در حالی که ممکن است به مهار گسترش COVID-19 کمک کند، قرنطینه و تکنیک‌های انزوا که به مرزهای مشخص شده بین املاک مسکونی و تجاری بستگی دارد، می‌تواند در سکونتگاه‌های غیررسمی شهری که مجتمع‌های مسکونی بدون مرز و تأسیسات بهداشتی مشترک معمول هستند، دشوار باشد. خانه‌ها معمولاً با خانواده‌های پرجمعیت مشخص می‌شوند که در آن‌ها انتظار می‌رود که زنان و سالمندان از بیماران مراقبت کنند، زیرا مردان برای تأمین سایر اعضای خانه به داخل و خارج از خانه می‌روند. در یک محیط سنتی آفریقایی، این توزیع نقش‌های جنسیتی خانوار می‌تواند باعث شود ساکنان از مکانیسم‌های انزوا که آنها را از بستگان، همسر یا فرزندانشان دور می‌کند، رنجش ببرند، و ممکن است مقاومت ایجاد کند، مثلاً با رها کردن گزارش دادن به واحدهای بهداشتی محلی برای آزمایش و درمان. برای پرداختن به این موضوع، گفت‌وگوهای مشارکت اجتماعی با هدف قرار دادن رهبران افکار در محله‌ها برای ارائه پیام‌های قابل اعتماد در مورد COVID-19، با همکاری کارکنان بهداشتی محلی، رهبران مذهبی و فرهنگی، صاحبخانه‌ها و صاحبخانه‌ها و همچنین جامعه مدنی، نمایندگان سیاسی و تجاری ضروری است. . با این حال، مکانیسم‌های نظارت و نظارت به رهبری جامعه نیازمند درجه بالایی از هماهنگی بین بخش‌های شهری است که هنوز در آفریقا یک چالش است. توانایی بازیگران شهرداری برای ایجاد یک مکانیسم نظارتی مؤثر برای اجرای سیاست‌های سلامت و نظارت، برای مدت طولانی توسط فرهنگ کار در سیلوها محدود شده است. همچنین بین دانش علمی و غیر علمی و پاسخ‌ها به بحران‌های بهداشت شهری تفاوت وجود دارد و تولید مشترک مؤثر دانش و انتقال اقدامات خوب توسط عوامل نهادی، مانند فقدان ساختارهای پاداش مؤثر برای عوامل بهداشت عمومی، و موانع عملی تر، مانند عدم وجود تعاریف مشترک برای COVID-19 با استفاده از گویش های محلی در مقابل نسخه های انگلیسی. این را می توان از طریق گشودن به دیدگاه های مختلف اجتماعی و علمی در مورد مواجهه، پاسخ و راهبردهای بازیابی غلبه کرد.   

مقابله با کووید-19 در شهرهای آفریقا فقط به جمع‌آوری داده‌های اپیدمیولوژیک و استفاده صحیح از تکنیک‌های فاصله‌گذاری اجتماعی نمی‌پردازد، بلکه به مبارزه با محرک‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است که توسط افراد کم‌ساخت و چابک پناه می‌برند. ماهیت سکونتگاه‌های غیررسمی و همچنین چالش‌های حاکم بر سیستم‌های شهری. از آنجایی که COVID-19 هیچ توجهی به مرزهای انضباطی یا واحدهای دپارتمان در داخل مقامات شهری یا وزارتخانه ندارد، مدیریت این بیماری همه‌گیر جهانی نیازمند فرآیندی است که بخش‌ها، رشته‌ها و بازیگران مختلف را گرد هم می‌آورد تا اقدامات مناسب برای آمادگی، واکنش و بهبودی را شناسایی کند.

بویانا کریم محققی در آزمایشگاه اقدام شهری دانشگاه Makerere اوگاندا است. او دکترای خود را در مطالعات توسعه شهری و بین المللی از دانشگاه استنفورد، کالیفرنیا ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. او توسط شورای بین المللی علوم، تحت حمایت شده است تحقیقات یکپارچه پیشرو در دستور کار 2030 (LIRA 2030)، برای انجام تحقیقات راه حل محور در مورد چالش های پایداری انرژی و سلامت در شهرهای کامپالا و نایروبی. کریم با برنامه توسعه سازمان ملل متحد در زمینه پیشگیری و بهبود بحران در موزامبیک، گامبیا و لسوتو مشورت کرده است.

عکس: کروناویروس جدید SARS-CoV-2 (موسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی از طریق فلیکر).