محرک های انتقال انرژی پاک در کشورهای جزیره اقیانوس آرام

گزارش اخیر پانل بین دولتی در مورد تغییرات آب و هوا (IPCC) کارگروه 1 نشان می دهد که دمای کره زمین زودتر از پیش‌بینی‌های قبلی از 1.5 درجه سانتی‌گراد بالاتر می‌رودو اگر انتشار گازهای گلخانه ای تا قبل از سال 2050 به طور قابل توجهی شروع به کاهش نکند، به احتمال زیاد جهان در طول قرن بیست و یکم به 2 درجه سانتیگراد گرم خواهد شد.

این برای کشورهای جزیره اقیانوس آرام (PIC) چه معنایی دارد؟ زنگ خطر را بلند کن! کشورهای جزیره اقیانوس آرام در خط مقدم تغییرات شدید آب و هوایی قرار دارند و غذا، مسکن، مشاغل و صنایع همگی در معرض خطر رویدادهای شدید آب و هوایی مکرر مانند افزایش سطح دریا، طوفان های استوایی و سیل ناگهانی هستند. با این حال، با وجود داشتن کوچکترین گاز گلخانه ای (GHG) emتصمیمات، PIC ها دارند اهداف جسورانه و بلندپروازانه ای برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ایجاد کرد و توسعه پایدار و تاب آور را در تمام بخش های اقتصاد ترویج دهد. آنها برای دیگر رهبران جهان مثالی ارائه کردند که PIC ها متعهد به کاهش انتشار جهانی هستند و همه مشارکت ها مهم هستند.  

اول از همه، محرک اصلی این انتقال انرژی پاک، تجربه بلایای طبیعی شدید و شدید است که صدمات غیرقابل برآوردی را به جوامع و اقتصادها وارد می کند. انرژی پاک نویدبخش ساختن بهتر به شیوه ای مقاوم تر و پایدارتر است. در فوریه 2016 فیجی بدترین طوفان استوایی (TC) خود را تجربه کرد، TC Winston، یک طوفان رده 5 که با فرود آمدن آن در میان جزایر کوچک فیجی، با حدود 40٪ از جمعیت تحت تأثیر طوفان، ویرانگری ایجاد کرد. در مجموع از مردم 44 زندگی خود را از دست دادندو 40,000 خانه آسیب دیده یا ویران شد که منجر به شوک و تأثیرات روانی منفی در جوامع آسیب دیده شد. زیرساخت های برق و بخش های جنگلداری و کشاورزی نیز به شدت تحت تاثیر قرار گرفتند کل خسارت بالغ بر 2.98 میلیارد دلار آمریکا (1.4 میلیارد دلار آمریکا). اخیراً، در حالی که با همه‌گیری COVID-19 مبارزه می‌کنند، PIC‌ها با چالش اضافی طوفان‌های استوایی شدید سنگین شده‌اند. دسته 5 تی سی هارولد در 6 دسامبر 2020 به وانواتو برخورد کرد، باعث تخریب گسترده ساختمان ها، منابع آب و کشاورزی شده و 33 درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار داده و جان 31 نفر را در منطقه گرفته است.  

عامل دوم برای انتقال انرژی پاک هزینه بالای سوخت های فسیلی وارداتی است. در اکثر PIC ها، واردات کالا و خدمات بیش از 50 درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد، همانطور که در شکل 2 مشاهده می شود. پایگاه داده بانک جهانی، میانگین محاسبه شده واردات سوخت در PIC ها به عنوان درصدی از کل کالاهای وارداتی 20 درصد است. به استثنای پاپوآ گینه نو (PNG)، هیچ یک از PIC ها منابع سوخت فسیلی ندارند و کاملاً به سوخت فسیلی وارداتی وابسته هستند. علاوه بر این، از آنجایی که سوخت در بازار بین‌المللی معامله می‌شود، PIC‌ها مجبورند از ذخایر خارجی خود استفاده کنند و بنابراین به شدت در برابر قیمت‌های نوسان سوخت آسیب‌پذیر هستند. انتقال به انرژی پاک به معنای کاهش واردات سوخت و افزایش ذخایر خارجی است. در اقتصادهای کوچک PIC، با درآمدهای صادراتی نسبتا کم و وابستگی زیاد به کمک های خارجی، قیمت بالای سوخت های فسیلی تاثیر منفی بر رشد داشته است.

سومین عامل انتقال انرژی پاک، دستیابی به امنیت ملی انرژی از طریق بهبود دسترسی به انرژی و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی وارداتی است. همانطور که در شکل 3 مشاهده می شود، تنها فیجی و PNG سهم نسبتا بالایی از انرژی های تجدیدپذیر در تولید برق دارند که اکثریت آنها زیر 20٪ است. در فیجی، حدود 40 تا 70 درصد تولید برق شبکه از منابع تجدیدپذیر، عمدتاً آبی با زیست توده کم است.خورشیدی و بادی، در حالی که مابقی عمدتاً از گازوئیل صنعتی و نفت کوره سنگین تامین می شود. تولید برق شبکه فیجی از سوخت های فسیلی به طور متوسط ​​55 میلیون دلار آمریکا در سال هزینه دارد و هزینه آن با نرخ متوسط ​​سالانه 13 درصد افزایش می یابد. فیجی 125 مگاوات ظرفیت تجدیدپذیر برای تولید برق دارد در حین تونگا 6.45 مگاوات است. داده‌های مربوط به دسترسی به انرژی پاک وجود ندارد، اما داده‌های دسترسی به برق سطوح مختلف دسترسی را در PIC‌های مختلف نشان می‌دهد. در چهار مورد از 14 PIC، کمتر از 81٪ از جمعیت به برق دسترسی دارند (شکل 3).

پروژه‌های انرژی معمولاً دو منبع اصلی تأمین مالی دارند: بودجه دولتی و بودجه اهداکنندگان. با این حال، به دلیل سایر تعهدات توسعه، PIC ها به شدت به کمک های مالی برای پروژه های انرژی وابسته هستند. را بانک توسعه آسیایی افزایش ظرفیت تولید برق از انرژی های تجدیدپذیر را به میزان 94.30 مگاوات بین سال های 2007 تا 2020 تامین کرد.و گسترش شبکه به 15,646 خانوار دیگر کمک کرد. انتقال انرژی پاک به کمک مالی برای تأمین مالی پروژه ها، ایجاد ظرفیت و تقویت مؤسسات در PIC ها برای استقرار هموار پروژه های انرژی پاک نیاز دارد. سرمایه گذاری های بخش خصوصی نیز بسیار مهم است، اما PIC ها همچنین باید بتوانند به منابع مالی از سوی موسسات مالی توسعه دسترسی داشته باشند.   

انتقال انرژی پاک این پتانسیل را دارد که بر تمام بخش‌های اقتصاد، از جمله حمل‌ونقل، که یکی از مهم‌ترین بخش‌ها برای مصرف انرژی نهایی در PIC است، تأثیر بگذارد. حمل و نقل دریایی از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا وسیله ای برای حمل کالا و خدمات به جزایر دوردست و همچنین برای بخش ماهیگیری ضروری است. اگرچه افراد کمتری در مناطق کوچک دریایی در داخل PIC ها زندگی می کنند، حمل و نقل برای متصل نگه داشتن جوامع و فعالیت های درآمدزا ضروری است. هزینه سوخت برای حمل و نقل دریایی می تواند برای برخی از مسیرهای ضروری گزاف باشد. غیراقتصادی بودن سفرها و ایجاد هزینه های مکرر دولتی، زیرا این مسیرها گاهی یارانه می گیرند. آ مطالعه مدل سازی تخمین زد که ترانسفورم دریایی فیجیort 79 میلیون لیتر سوخت مصرف کرده است در سال 2016. انتقال به حمل و نقل دریایی پاک باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و کاهش بار هزینه های سوختی که متصدیان حمل و نقل دریایی، مسافران و دولت متحمل می شوند، می شود. در حال حاضر، جامعه اقیانوس آرام (SPC) میزبان مرکز همکاری فناوری دریایی (MTCC) در اقیانوس آرام است. MTCC - اقیانوس آرام آموزش هایی را به ذینفعان کشتیرانی دریایی در PIC های مختلف در مورد راه ها و فناوری های بهبود بهره وری انرژی در کشتیرانی، با فناوری های نوآورانه و جدید برای کاهش آلاینده ها و مصرف سوخت و در عین حال حفظ ایمنی در اولویت ارائه کرده است. علاوه بر این، از آنجا که مردم اقیانوس آرام با قایقرانی آشنا هستند، دانش محلی در مورد ساخت قایق وجود دارد. با مشوق های مناسب و مشارکت های بین المللی، می توان از این دانش محلی برای ساخت کشتی های دریایی کارآمد استفاده کرد.

به طور معمول، مراکز اصلی فعالیت اقتصادی در یک PIC در جزایر خاصی قرار دارند که استانداردهای زندگی در آنها بالاتر است، اما جزایر دورتر به حمل و نقل به موقع کالا و خدمات بستگی دارند. بنابراین اتکا به سوخت‌های فسیلی وارداتی نگران‌کننده است هزینه های حمل و نقل سوخت به جزایر دریایی دورافتاده را افزایش می دهد. این افزایش هزینه سوخت معمولاً توسط جوامع متحمل می‌شود، که منجر به نابرابری در قیمت‌هایی که در سرزمین اصلی و جوامع دورافتاده پرداخت می‌شود، می‌شود. علاوه بر این، مواردی وجود دارد که سوخت به موقع به جزایر دریایی نمی رسد، که منجر به کمبود سوخت و سایر خدمات و اتکا به زیست توده سنتی برای سوخت می شود. تنوع بخشیدن به منابع انرژی و انتقال به منابع انرژی پاک می‌تواند نقش مهمی در دستیابی به قابلیت اطمینان تامین انرژی، تضمین ادامه فعالیت‌های عادی جوامع و کاهش هزینه‌های سوخت، به ویژه در مناطق دورافتاده و دریایی، ایفا کند.  

PIC ها برنامه ریزی کرده اند تا انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهند همانطور که مشارکت های تعیین شده ملی (NDCs) و سایر اسناد استراتژیک نشان می دهد. آنها اکنون نیز در حال اجرای برخی از پروژه ها با کمک کمک های مالی خارجی هستند. با این حال، برای دستیابی به انتقال انرژی پاک، PIC ها با چالش های زیادی از جمله انزوای جغرافیایی و کمبود منابع مالی، ظرفیت و داده های انرژی مواجه هستند. نیاز به داده های بیشتری در مورد مصرف انرژی در بخش های مختلف اقتصاد و تولید برق از تاسیسات و صنایع مختلف وجود دارد. بانک‌های داده‌ای که وجود دارند، داده‌های انرژی محدودی دارند، زیرا صنایع خاصی در قرار دادن داده‌های خود در حوزه عمومی که رقبا بتوانند به آنها دسترسی داشته باشند، مردد هستند. ظرفیت نیز وجود ندارد، به ویژه با توجه به تخصص فنی در مورد برخی از فن آوری های مختلف انرژی پاک و سیاست انرژی، و همچنین ظرفیت در میان کاربران نهایی برای راه اندازی و نگهداری سیستم های انرژی خود.

بنابراین، افزایش مشارکت و همکاری کلیدی برای انتقال انرژی پاک است. این شامل همکاری بین وزارتخانه‌ها و ادارات مختلف دولتی برای همگام‌سازی فعالیت‌هایشان، اجتناب از تکرار، افزایش کارایی فرآیند و ایجاد سیاست‌های توانمند است. همکاری‌های قوی‌تر بین نهادهای دولتی و سازمان‌های غیردولتی، جامعه مدنی و سازمان‌های مبتنی بر جامعه، و همچنین مشارکت‌های دولتی و خصوصی، می‌تواند پروژه‌ها و برنامه‌های انرژی بیشتری را تسهیل کند. مؤسسات آکادمیک و آموزشی نیز نقش مهمی در ظرفیت سازی دارند. در نهایت، تقویت مشارکت‌های بین PIC و سازمان‌های چندجانبه و دوجانبه می‌تواند از تأمین مالی انتقال انرژی پاک و کار در جهت توسعه انعطاف‌پذیر و پایدار در کشورهای جزیره اقیانوس آرام حمایت کند.

راویتا دی پراساد

دکتر راویتا دی پراساد، استادیار فیزیک در کالج مهندسی، علم و فناوری، دانشگاه ملی فیجی است و متخصص در برنامه‌ریزی انرژی بلندمدت برای توسعه کم کربن سیستم‌های انرژی است. او فیزیک و انرژی های تجدیدپذیر را برای دانشجویان مقطع کارشناسی تدریس می کند و چندین مقاله در مجلات با داوری منتشر کرده است. او همچنین عضوی از گروه تحقیقات آب و هوایی آینده مشترک المنافع توسط انجمن دانشگاه های مشترک المنافع و شورای بریتانیا برای حمایت از 26 محقق ستاره نوظهور برای ارائه دانش محلی به صحنه جهانی در پیشبرد COP26 تأسیس شده است.

عکس سرصفحه: بازرسی پانل های خورشیدی پس از TC Harold در Kadavu، فیجی، 2020 (انجمن اقیانوس آرام (SPC) از طریق Flickr).