ساثز کوپر: ما همه در این با هم هستیم

در شرایط اضطراری قبلی که جهان به هم پیوسته، ناهمگون و شکننده ما با آن مواجه بوده است، ظاهری از درک و همکاری منطقه ای، اگر نگوییم اندکی از جهان در پاسخ به چنین شرایط اضطراری، وجود داشته است. این دوره خطرناک خطوط گسل های اجتماعی-اقتصادی و ژئوپلیتیکی را در همه جا آشکار کرده است و «نقاط ضعف و نابرابری جوامع ما را آشکار کرده است».معاون دبیرکل سازمان ملل، آمنه محمد). واکنش‌های ملی‌گرایانه نسبتاً سفت و سخت به این ویروس، که به هیچ مرزی احترام نمی‌گذارد، منظره‌ای غم‌انگیز را به راه انداخته است که عده معدودی به نوع قوم‌گرای عاطفی و قوم‌گرایانه بازگشته‌اند و در نگرانی‌های ناف‌نگار خود به خود، و به سختی مراقب اکثریت هستند. در جهان ما، به ویژه آسیب پذیرترین. ما در معرض صحبت‌های جنگی و سرزنش‌های تند سازمان بهداشت جهانی (WHO) قرار گرفته‌ایم که همراه با دفتر دبیرکل سازمان ملل، صداهای منزوی عقل جهانی بوده‌اند و از همبستگی حمایت می‌کنند و برای همکاری نزدیک‌تر درخواست می‌کنند. و تلاش هماهنگ برای مهار اثرات بسیار مخرب همه گیری. به جای «رهبری شجاع، رویا و مشارکتی» که دبیرکل سازمان ملل مکرراً خواستار آن شده است، ما از منظره رهبری ناپخته که اغلب از عمق آن خارج شده‌اند، شرمنده شده‌ایم که به سرعت به انکارگرایی، سخنان پوپولیستی، «درمان‌های غیرعلمی» متوسل می‌شوند. و به طور خطرناکی سخنان تنفرآمیز جنجالی را ایجاد می کند.

آواره‌ها، به حاشیه رانده‌ها، محرومان، که در اکثر موارد به‌طور نامرئی، وجود روزانه‌شان را از دست داده‌اند، از قضا برای یک بار هم‌چون با بقیه در رویارویی با ویرانی‌های COVID-19 برابری می‌کنند. بانک جهانی در اکتبر 2018 اشاره کرد "تقریبا نیمی از جهان با کمتر از 5.50 دلار در روز زندگی می کنند" و "به دستیابی به هدف پایان دادن به فقر شدید، که به عنوان زندگی با کمتر از 1.90 دلار در روز تعریف می شود، تا سال 2030 متعهد باقی می ماند."

زمانی که چشم انداز 2020 باید آشکار شود، شاهد یک شکست عظیم در رهبری هستیم که بر همبستگی انسانی که سازمان جهانی بهداشت پیوسته خواستار آن بوده و پاسخ مفصل و هماهنگ به این وضعیت اضطراری جهانی که دبیر کل سازمان ملل متحد خواستار آن شده است، تحت الشعاع قرار می دهد. . ما می‌توانیم و باید در این برهه از عدم قطعیت شدید و ناامنی جهانی در کنار هم باشیم. دانش جمعی ما از وضعیت انسان در پریشانی و تأثیرات بی وقفه باید به درک دقیق تر و دلسوزانه تری هدایت شود که باید از طریق لفاظی بدرخشد و به همه مردم ما در همه جا امیدوار باشد که این نیز بگذرد، زیرا ما بهترین کار ممکن را انجام می دهیم. به اطرافیانمان کمک کنیم تا با بیماری همه گیر و عواقب جبران ناپذیر آن مقابله کنند. ما باید تلاش کنیم تا دنیای پس از کووید را قادر کنیم تا با ملاحظه تر و دلسوزتر باشد. نحوه رفتار ما با بدترین شرایط در بین خود نشانه انسانیت مشترک ماست.