چندجانبه گرایی و دیپلماسی: تمرکز بر جامعه شرق آفریقا

پروتکل های مختلف تحت منشور سازمان ملل که در سال 1945 امضا شد، مجدداً بر اصول حل اختلاف بین کشورها تأکید می کند و معیارهایی را برای کشورهای مستقل برای رعایت و احترام به حقوق بشر به عنوان عنصر اساسی همکاری بین المللی تعیین می کند. روز جهانی چندجانبه گرایی و دیپلماسی که در دسامبر 2018 از طریق قطعنامه A/RES/73/127 به تصویب رسید، مکمل دستور کار 2030 برای توسعه پایدار است. این ابزار ترکیبی به دولت‌های مستقل یادآوری می‌کند که برای دستیابی به راه‌حل‌های دوستانه برای صلح در مواقع درگیری، قوانین بین‌المللی باید توسط همه اعضای سازمان ملل متحد، صرف نظر از شاخص نظامی یا قدرت اقتصادی جهانی، رعایت شود. 144 امضاکننده سند بین‌المللی موظفند به آن پایبند باشند و هر زمان که تصمیمات مهم مربوط به درگیری‌های بین‌المللی مطرح می‌شود، فرهنگ فراگیری را اجرا کنند.

قاره آفریقا، در تنوع و چالش هایش، از این قاعده مستثنی نیست و این روز را از طریق مکانیسم های منطقه ای متعددی که برای تقویت انسجام اجتماعی و همزیستی مسالمت آمیز میان مردمش وجود دارد، جشن می گیرد. ابزارهای ذکر شده مانند ECOWAS (جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی) در غرب آفریقا، SADC (جامعه توسعه آفریقای جنوبی) برای بخش‌های جنوبی آفریقا، EAC (جامعه آفریقای شرقی) در بلوک‌های منطقه‌ای شرق، از جمله، ساختارهایی از همکاری بین کشورها برای رشد جمعی این وبلاگ EAC را محدود می کند و اثرات تغییر بازی آن در شرق آفریقا را برجسته می کند.

همکاری شرق آفریقا که در ژوئن 1967 در پس زمینه بازسازی اقتصادی منطقه ای، پس از استعمار و تهدیدات یکپارچگی تأسیس شد، یک سازمان سه دولتی - تانزانیا، اوگاندا و کنیا - بود که رونق درون جامعه را تشویق می کرد. متأسفانه، این رابطه به دلیل چندین نابرابری سیاسی و اقتصادی از هم پاشید که باعث شد همکاری در سال 1977 منحل شود.

خوشبختانه، روحیه همبستگی که جوهر اصلی چندجانبه گرایی را تشکیل می دهد، هرگز در میان شرق آفریقا شکسته نشد. تجدید بینش پدران، جولیوس نیرر (تانزانیا)، میلتون اوبوته (اوگاندا) و جومو کنیاتا (کنیا)، منجر به تأسیس مجدد جامعه آفریقای شرقی (EAC) و امضای معاهده در 30 نوامبر 1999 در آروشا شد. تانزانیا در ژوئیه 2000 لازم الاجرا شد. ماده [3] این معاهده معیارهایی را برای پذیرش کشورهای شریک در جامعه با آخرین عضویت در آوریل 2022 برجسته می کند. EAC اکنون شامل هفت کشور عضو است - رواندا، سودان جنوبی، کنیا، تانزانیا، اوگاندا. ، بوروندی و جمهوری دموکراتیک کنگو.

در تعقیب رشد و توسعه اقتصادی-اجتماعی، چندجانبه گرایی، در چارچوب جامعه آفریقای شرقی، در ارگان ها و نهادهای اساسی آن به عنوان موظف به ساده سازی روابط فرامرزی و دیپلماتیک بین هفت کشور تعریف شده است. همکاری مؤثری که در پروتکل‌های چندگانه، از جمله تغییر در موازنه قدرت، مشخص شده است، بر اساس اصل چرخش هدایت می‌شود که به موجب آن رهبری آن در طی اجلاس سران منصوب می‌شود. نه مؤسسه نیمه خودمختار EAC، تکمیل کننده روان اداره امور در منطقه هستند. صلح و امنیت ضروری است و برای ثبات هر یک از کشورهای عضو حیاتی است. به عنوان نمادی از همکاری چندجانبه، نیروی آماده باش آفریقای شرقی به عنوان اتحاد دفاعی برای تقویت یکپارچگی منطقه ای ایجاد شد.

EAC توسط اصول جمعی مشارکت مردم محور و چند سطحی هدایت می شود، که از جمله اساسی ترین آنها همزیستی مسالمت آمیز است. فرآیند ادغام هفت کشور عضو، فرصت‌های متنوعی را برای شهروندانش ایجاد کرده و راه‌های تجارت را گسترش داده است و به کاوش در سرمایه‌گذاری برای افراد محلی و چند ملیتی در سراسر منطقه ادامه می‌دهد. علاوه بر این، شرکای عضو EAC اولویت هایی را برای افزایش مشارکت در عرصه سیاسی جهانی به نفع منطقه تعیین کرده اند. به‌عنوان اقدامی برای کاهش تنش‌ها علیه صلح و امنیت، کشورهای شریک اخیراً یک شاخه زیتون را به چندین گروه مسلح که در حال حاضر در منطقه فعال هستند و حقوق بشر در جوامع را نقض می‌کنند، گسترش دادند تا تحت نظارت یکی از کشورهای عضو EAC به گفتگو بپردازند. . آخرین نقاط عطف از تعاملات چندجانبه شامل ابتکارات بین اتحادیه آفریقا و سازمان ملل است که از یک پیشنهاد صلح منطقه ای جدید با هدف کشاندن گروه های مسلح به میزگرد با دولت جمهوری دموکراتیک کنگو برای گفتگوی صلح حمایت می کند.

رابطه همزیستی بین کشورهای شریک جامعه آفریقای شرقی همچنان به رشد مثبت خود ادامه می دهد زیرا زمینه های مشترک انسجام، شمول و همبستگی بیشتر مورد بررسی، بحث و توافق قرار می گیرد. در این میان، بحث‌هایی با درخواست‌ها برای تجارت منصفانه از طریق هماهنگ کردن مالیات‌ها در منطقه آغاز شده است.

مانند سایر مناطق در سراسر آفریقا، بخش شرقی از درگیری‌های داخلی عمده، اقدامات تروریستی، درگیری‌های درون جمعی و جنایات سازمان‌یافته فراملی، در میان سایر ناگواری‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مبرا نشده است. با این حال، تعاملات چند جانبه از طریق دریچه صلح، امنیت و توسعه و در عین حال با احترام به اعمال مشارکت، همکاری و همبستگی در عمل است. هفت کشور شریک به طور مداوم برای رسیدگی به بی ثباتی ها و بررسی رشد در سراسر منطقه گفتگو می کنند. دستاوردهای به دست آمده تا کنون عظیم بوده و انتظار می رود تجارت فرامرزی با رونمایی از فرصت های شغلی و سرمایه گذاری بیشتر برای جوانان افزایش یابد.

افزایش چالش‌های بین‌المللی انزواطلبی و یکجانبه‌گرایی همچنان برای محققان صلح و بیشتر از آن برای انجمن‌هایی مانند IPRA. کشورهای جهان باید با روحیه واقعی مسئولیت مشترک بیشتر با یکدیگر گفتگو کنند. IPRA به عنوان چتری متشکل از محققان، محققین و دست اندرکاران که رشته های متعددی را بر عهده دارند، از طریق پیشبرد تحقیقات در مورد شرایط صلح، سهامداران مختلف را در بحث در مورد جایگزین های جنگ و درگیری درگیر می کند. همکاری جهانی با سایر سازمان‌های بین‌المللی دولتی و غیردولتی برای IPRA در اجرای وظایفش بسیار مهم بوده است. به مناسبت روز جهانی چندجانبه گرایی و دیپلماسی و علاوه بر داشتن نمایندگی در سازمان ملل، انجمن بین المللی تحقیقات صلح خواستار رویکردهای جمعی و بین المللی واقعی برای دستیابی به صلح جهانی و کلیه اعضای سازمان ملل متحد برای رعایت تعهدات خود تحت قوانین بین المللی و همکاری محترمانه با یکدیگر در زمینه های انسانی برابر.

کریستین آتینو

کریستین آتینو، دبیر کل انجمن بین المللی تحقیقات صلح (IPRA) و نقطه کانونی منطقه ای آفریقا و رئیس شبکه جنوب-جنوب SSN، آفریقا. کریستین همچنین یکی از سردبیران امنیت، صلح و توسعه پس از جنگ؛ دیدگاه هایی از آفریقا، آمریکای لاتین، اروپا و نیوزلند (Springer 2019, Atieno and Robinson (Eds.) Vol. 13 on Environment, Security, Development and Peace-ESDP) و در چند سال گذشته در بسیاری از کنفرانس ها و رویدادها از جمله در چهارمین کنفرانس بین المللی سخنرانان مهمان بوده است. مؤسسه مطالعات سیاسی بنگال (BIPS)، وبینار بین المللی در مورد «روندهای نوظهور در مطالعات صلح»، 11^th کنفرانس دوسالانه "صلح در روزگار سخت: چالش های اروپا و جهان" و 6^th کنفرانس بین المللی ورزش و صلح

درباره IPRA بیشتر بدانید

عکس سربرگ توسط سونگوک کیم on می Unsplash.