تاریخچه: ICSU و تغییرات آب و هوایی

در دهه های اخیر، علم آب و هوا به همکاری بین المللی بین محققان در مقیاس بی سابقه ای همراه با همکاری در سطح بین دولتی نیاز داشته است. مشارکت ICSU در تعریف موضوعات علمی، تسهیل اجماع در مورد اولویت‌های تحقیقاتی و تشکیل همکاری‌هایی که زیربنای پژوهش بوده‌اند، بسیار مهم بوده است. به موازات آن، ICSU نیز به طور خستگی ناپذیری برای شروع و حمایت از مکانیسم هایی برای تحقیقات آب و هوایی پیشگامانه برای دستیابی به سیاست گذاران در برخی موارد که منجر به تغییرات مهم در توسعه سیاست می شود، کار کرده است.

تا اواسط دهه 1950، همکاری بین المللی بین دانشمندان در زمینه های مختلف با علاقه به آب و هوا کاملاً محدود بود. فرصتی برای افزایش این همکاری با ICSU ایجاد شد سال بین المللی ژئوفیزیک (IGY) در 1957-58، که دانشمندان بیش از 60 کشور را گرد هم آورد تا در یک سری مشاهدات هماهنگ از پدیده های ژئوفیزیکی شرکت کنند. در حالی که گازهای گلخانه ای اولویت اصلی آن نبود، IGY بودجه ای را برای شروع اندازه گیری های سیستماتیک دی اکسید کربن اتمسفر (CO2) فراهم کرد. این کار توسط چارلز دیوید کیلینگ در پایگاهی در Mauna Loa در هاوایی انجام شد. در سال 1961، کیلینگ داده‌هایی را تولید کرد که نشان می‌داد سطح دی‌اکسید کربن به طور پیوسته در حال افزایش است که به منحنی کیلینگ معروف است.

پس از موفقیت IGY، مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسماً از ICSU دعوت کرد تا در کنار آن کار کند سازمان جهانی هواشناسی (WMO) در توسعه یک برنامه تحقیقاتی در مورد علوم جوی. ICSU و WMO کمیته ای را برای برنامه ریزی یک برنامه تحقیقاتی جدید که در سال 1967 به برنامه تحقیقات جوی جهانی (GARP) تبدیل شد، منصوب کردند. هدف، درک قابلیت پیش بینی جو و افزایش دامنه زمانی پیش بینی های روزانه آب و هوا به بیش از دو هفته بود.

یکی از دستاوردهای مهم GARP، شناخت اولیه علم جدیدی بود که می‌توانست با ماهواره‌ها برای رصد مداوم و جهانی زمین و با رایانه‌ها برای مدل‌سازی گردش جو جهانی انجام شود. در دهه 1970، چندین آزمایش و نتایج مشترک رویایی، به ویژه آزمایش استوایی اقیانوس اطلس GARP (GATE) در سال 1974 تولید کرد. GATE بینش جدیدی را در مورد روش های سازماندهی سیستم های آب و هوای گرمسیری و پیوند آنها با گردش کلی استوایی و تغییرات سطح ارائه کرد. دما و سایر خواص اقیانوس آزمایش گرمسیری اقیانوس اطلس منجر به آزمایش بسیار موفق آب و هوای جهانی در سال 1979 شد که با مشارکت بیش از 140 کشور، پایه و اساس علمی را برای طراحی مجدد دیده‌بان جهانی آب و هوای عملیاتی WMO ایجاد کرد. GARP، همراه با چندین ابتکار دیگر، توسعه دستور کار علم آب و هوا را هدایت کرد.

در سال 1978، ICSU، WMO و برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) یک کارگاه بین المللی در مورد مسائل آب و هوایی در لاگزنبورگ در نزدیکی وین ترتیب داد که در آن شرکت کنندگان برنامه ریزی پیشگامی داشتند. کنفرانس جهانی آب و هوا برای سال 1979. نحوه سازماندهی آنها بسیار مهم بود و معیاری را برای بسیاری از تلاش های بعدی تعیین کرد. شرکت عمدتاً دانشمندان و برخی از مقامات دولتی با دعوت بود. سازمان دهندگان کنفرانس مجموعه ای از مقالات مروری را برای بررسی وضعیت علم آب و هوا سفارش دادند. اینها منتشر شد، بحث شد و اصلاح شد. سپس بیش از 300 کارشناس از بیش از 50 کشور در سال 1979 به ژنو آمدند، شواهد علمی را بررسی کردند، اهمیت بلندمدت سطح CO2 اتمسفر را برای آب و هوای جهانی تأیید کردند و خواستار ایجاد یک برنامه آب و هوایی به تنهایی شدند.

نمایندگان دولت در WMO و رهبری علمی ICSU به توصیه ها توجه کردند و در سال 1979 برنامه جهانی آب و هوا (WCP) را با شاخه های مختلف از جمله برنامه جهانی تحقیقات آب و هوا (WCRP) که جانشین GARP بود. WCRP اهداف گسترده ای را برای تعیین میزان پیش بینی آب و هوا و میزان تأثیر انسان بر آب و هوا دارد.

در طول دهه ها، WCRP یک برنامه پیشگامانه از تحقیقات بین المللی و بین رشته ای ایجاد کرد که پیشرفت های عمده ای در علم آب و هوا ایجاد کرده است. دستاوردهای قابل توجه شامل ایجاد پایه فیزیکی برای درک و پیش‌بینی رویدادهای ال نینو، بهبود مدل‌های آب و هوایی به عنوان مبنای تحقیقات و ارزیابی‌های بین‌المللی، و اندازه‌گیری‌های میدانی جامع و توسعه مجموعه‌های داده‌های اقلیمی رصدی منطقه‌ای و جهانی است که منجر به درک بهتر فرآیندهای آب و هوایی کلیدی می‌شود. .

در سال 1985، ICSU به همراه WMO و UNEP کنفرانس بزرگی را در مورد "ارزیابی نقش دی اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه ای در تغییرات آب و هوایی و اثرات مرتبط" در Villach (اتریش) ترتیب دادند. دانشمندان در این کنفرانس موافق بودند که گازهای گلخانه ای می توانند زمین را چندین درجه گرم کنند و عواقب جدی در پی داشته باشند. یافته‌های علمی این گروه توسط کمیته علمی مسائل محیط‌زیست (SCOPE) به ابتکار ICSU در گزارشی با عنوان «اثر گلخانه‌ای، تغییرات آب و هوایی و اکوسیستم‌ها» خلاصه شد. این اولین ارزیابی جامع بین المللی از اثرات زیست محیطی گازهای گلخانه ای جو بود. گزارش SCOPE، ​​همراه با کنفرانس ویلاخ، اولین گزارشی بود که بیان کرد که "گرمایش قابل توجه" در نتیجه دو برابر شدن CO2 رخ می دهد، با توجه به اینکه افزایش CO2 "منسوب به فعالیت های انسانی بود"، برای توصیه های مختلف اقدامات سیاستی خاص و ترغیب گام‌های مهم‌تر به سمت همکاری بین‌المللی در مورد مسائل مربوط به تغییرات آب و هوایی، و از دولت‌ها می‌خواهد تا متوجه شوند که تغییرات آب و هوایی در آینده می‌تواند با توجه به سیاست‌های مربوط به استفاده از سوخت‌های فسیلی، حفاظت از انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای منتهی شود. در این گزارش از دولت‌ها خواسته شده است تا اقدامات مثبت، حتی یک «کنوانسیون جهانی» را برای جلوگیری از گرم شدن بیش از حد زمین در نظر بگیرند. به طور خلاصه، علم آب و هوا دیگر تنها موضوعی برای دانشمندان نبود. گزارش SCOPE همچنین توصیه های گزارش 1987 براندتلند "آینده مشترک ما" را در مورد اقدام برای محافظت از آب و هوای زمین شکل داد.

کنفرانس Villach از ICSU، WMO و UNEP خواست تا یک کارگروه در مورد گازهای گلخانه ای ایجاد کنند و اطمینان حاصل کنند که ارزیابی علمی دوره ای انجام شده است. این منجر به ایجاد یک گروه مشورتی در مورد گازهای گلخانه ای (AGGG) شد که توسط ICSU/WMO/UNEP منصوب شد. این گروه کارگاه های بین المللی را سازماندهی کرد و چندین گزارش در مورد پیامدهای سیاستی علم آب و هوای نوظهور تهیه کرد.

AGGG را می‌توان به‌عنوان پیشینی از هیئت بین‌دولتی تغییرات آب‌وهوایی در نظر گرفت. سیاست گذاران شروع به درک پیامدهای جدی درازمدت یافته های علمی کرده بودند و به این نتیجه رسیدند که AGGG باید توسط یک گروه رسمی جدید و مستقل تحت کنترل مستقیم نمایندگان منصوب شده توسط هر کشور جایگزین شود. در پاسخ به این درخواست، WMO و UNEP به طور مشترک در سال 1988 هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) را ایجاد کردند که وظیفه آن بررسی منظم این علم برای اهداف دولتی و بررسی گزینه های پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان بود. ایجاد IPCC پایه نهادی را برای بررسی متمرکزتر و هماهنگ‌تر تعاملات علم و سیاست مورد نیاز در سطح بین‌المللی فراهم کرد. برت بولین، که یکی از اعضای AGGG و نویسنده گزارش SCOPE بود، به عنوان اولین رئیس IPCC منصوب شد.

در طول دهه 1980، شواهدی به دست آمد که نشان می‌داد تغییرات آب و هوایی بخشی از یک پدیده بزرگتر - تغییر جهانی - است که به دیدگاه علمی گسترده‌تر و ایجاد ارتباط بین ژئوفیزیک، شیمی و زیست‌شناسی نیاز دارد. این آگاهی در نهایت منجر به راه اندازی ICSU با حمایت مالی شد برنامه بین المللی خاک کره زیست کره (IGBP) در مجمع عمومی ICSU در سال 1986. IGBP برای پرداختن به زمین به عنوان سیستمی از پدیده های متقابل جهانی و درک فرآیندهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی که این سیستم را تنظیم می کند، تغییرات رخ داده در این فرآیندها و نقش آن ایجاد شد. فعالیت های انسانی در این تغییرات.

در ادامه کنفرانس موفق سال 1979 که منجر به ایجاد WCRP شد، ICSU و WMO از دومین کنفرانس جهانی آب و هوا در ژنو در اکتبر 1990 حمایت کردند. آن کنفرانس نقطه عطف دیگری در شناخت واقعیت تغییرات آب و هوا بود. اولین گزارش ارزیابی را از IPCC دریافت کرد. یک فصل کلیدی در مورد یک برنامه اقدام علمی برای پیش‌بینی بهبود یافته تغییرات آب و هوایی جهانی توسط روسای WCRP و IGBP نوشته شد.

انتشار IPCC اولین گزارش ارزیابی در سال 1990 دولت ها را تشویق به مذاکره در مورد کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییر آب و هوا (UNFCCC) کرد که در کنفرانس 1992 سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست و توسعه (UNCED) - همچنین به عنوان "اجلاس زمین" - در ریودوژانیرو برای امضا آماده شد. .

IPCC گزارش ارزیابی دوم در سال 1995 مطالب مهمی را ارائه کرد که توسط مذاکره کنندگان در آستانه تصویب پروتکل کیوتو به UNFCCC در سال 1997. WCRP و IGBP نقش کلیدی در هماهنگی تحقیقاتی که توسط IPCC ارزیابی شد، ایفا کردند.

این متن برگرفته از بروشور است "شورای بین المللی علم و تغییرات آب و هوا: 60 سال تسهیل در تحقیقات تغییرات آب و هوا و سیاست های اطلاع رسانی".