درباره نویسنده:
دکتر چینوه چوکوودی او یک دامپزشک، زیستشناس مولکولی و آسیبشناس بالینی باتجربه از دانشگاه نیجریه و دارای مدرک دکترا در زیستشناسی مولکولی و ژنتیک میکروبی از کالج سلطنتی دامپزشکی دانشگاه لندن است.
محقق سابق کشورهای مشترک المنافع (مطالعات دکترا)، محقق اراسموس موندوس، کشورهای مشترک المنافع Fellow دکتر چوکوودی، که عضو طرح آموزش پسادکترای آفریقا است، به پاس برتری خود در تحقیقات، افتخارات و جوایز متعددی دریافت کرده است.
به عنوان بخشی از پروژه آینده سیستم های علمISC در پی تعمیق درک ما از چگونگی تغییر رویه و سازماندهی جهانی علم توسط فناوریهای نوظهور است. از نویسندگان منتخب جامعه ISC دعوت شد تا در مورد پیامدهای این موضوع در حوزههای مختلف علمی تأمل کنند.
تریپانوزومیازیس آفریقایی انسانی (HAT)، که معمولاً به عنوان "بیماری خواب" شناخته میشود، بیش از یک دهه است که عمدتاً در گزارشهای بهداشت جهانی غایب بوده است. این بیماری که توسط انگلهای منتقل شده از طریق نیش مگس تسه تسه ایجاد میشود، در صورت عدم درمان معمولاً کشنده است. با این حال، ناپدید شدن آن از سوابق رسمی نشان دهنده کاهش واقعی نیست. محققان محلی در سراسر آفریقا، با وجود شناخت رسمی محدود، همچنان شاهد تأثیر آن هستند.
HAT تنها یکی از بیماریهای گرمسیری (NTD) نادیده گرفته شده بسیاری است که به طور نامتناسبی جمعیتهای فقیر را تحت تأثیر قرار میدهد. بیماران به ندرت به طور رسمی تشخیص داده میشوند یا درمان مناسب دریافت میکنند و انتقال بیماری به طور ناکافی نظارت میشود. عدم گزارش موارد ابتلا اغلب به عنوان موفقیت تفسیر میشود و باعث میشود اهداف حذف به طور فزایندهای قابل دستیابی به نظر برسند. در واقعیت، اغلب این بیماریها نیستند که ناپدید میشوند، بلکه سیستمهایی که برای تشخیص و پاسخ به آنها طراحی شدهاند، ضعیف باقی میمانند. شواهد مداوم از وجود بیماری به عنوان امری غیرعادی تلقی میشود و محققان را در گزارش یافتههای غیرمعمول مردد میکند.
درک مقیاس بیماریهای غیر واگیردار (NTDs) کمتر به ظرفیت علمی در کشورهای جنوب جهان مربوط میشود و بیشتر به آمادگی برای سیاستگذاری بستگی دارد. محققان با استعداد زیادی وجود دارند و ظرفیتهای فناوری در حال رشدی در این کشورها وجود دارد. ابزارهای جدید میتوانند با بهبود نتایج سلامت و در عین حال ایجاد توسعه اجتماعی و اقتصادی گستردهتر، زندگی میلیونها نفر را متحول کنند. با این حال، بدون سیاستهای توانمندساز، این فناوریهای دگرگونکننده همچنان مورد استفاده قرار نمیگیرند، غیرقابل دسترس یا ناپایدار باقی میمانند.
سیاستهای جهانی سلامت که در سطح بینالمللی تعیین میشوند، تصمیمات مربوط به بودجه، استانداردها و دسترسی به مراقبت را شکل میدهند. با این حال، تدوین سیاستها اغلب کند است و نیاز به قطعیت علمی، اجماع سیاسی و تعهد مالی پایدار دارد. حتی هماهنگی سازمان بهداشت جهانی نقشه راه بیماریهای گرمسیری فراموششده ۲۰۲۱-۲۰۳۰ سالها طول کشید تا مذاکره شود و همچنان با موانع اجرایی قابل توجهی روبرو است. علاوه بر این، بسیاری از سیاستهای بهداشت جهانی برای زمینههای فناوری اولیه تدوین شدهاند و اجرای آنها همچنان دشوار است.
با این حال، تصمیمگیری در مورد تأیید و توزیع فناوری برای بسیاری از NTDها در سطح جهانی همچنان بسیار متمرکز است و ورودی ملی محدودی دارد. آزمایشگاههای مرجع بینالمللی اغلب اختیار تأیید را حفظ میکنند و دادههای تولید شده محلی را علیرغم دقت روششناختی قوی، موقت میدانند. دانشمندان در مؤسسات کشورهای جنوب جهان اغلب فاقد اختیار برای اقدام بر اساس شواهد نوظهور هستند و این امر پاسخگویی و کنترل به موقع بیماری را تضعیف میکند. استانداردسازی، ثبات را ارتقا میدهد و کشورها اغلب چارچوبهای جهانی را در سیاستهای ملی خود اتخاذ میکنند. با این حال، تمرکز بیش از حد، انعطافپذیری را در زمانی که واقعیتهای محلی متفاوت هستند، محدود میکند.
علاوه بر این، بودجه خارجی نقش عمدهای در سیستمهای بهداشتی در سراسر کشورهای جنوب جهان ایفا میکند. در حالی که حمایت اهداکنندگان میتواند دسترسی به تشخیصها و درمانها را گسترش دهد، سیاستها اغلب منعکسکننده دستور کار اهداکنندگان هستند تا نیازهای ملی. فناوریها اغلب از طریق پروژههای آزمایشی کوتاهمدت و بدون برنامهای برای افزایش مقیاس یا مالکیت محلی معرفی میشوند. آنها به ندرت در سیستمهای بهداشتی موجود ادغام میشوند و باعث ایجاد تنگناهای بوروکراتیک و چالشهای لجستیکی میشوند. هنگامی که سیاستها به سرمایهگذاری اهداکنندگان گره میخورند، به ندرت با ظهور فناوریهای کارآمدتر بهروزرسانی میشوند. اتکای مداوم به روشهای تشخیصی قدیمی مانند تریپانولیز برای تأیید HAT، علیرغم پیشرفتها در تشخیص مولکولی، این مشکل را نشان میدهد.
فناوریهایی مانند ژنومیک، ابزارهای سلامت دیجیتال، تشخیصهای پیشرفته و هوش مصنوعی، مراقبتهای بهداشتی را در سراسر جهان متحول میکنند، کشف بیماری را تسریع میبخشند، تشخیصها را بهبود میبخشند و تصمیمگیری و استراتژیهای کنترل مبتنی بر داده را ممکن میسازند. با این حال، در بسیاری از کشورهای جنوب جهان، درک این موضوع همچنان کند و ناهموار است. اگرچه ابزارهای مدرن میتوانند انتقال پنهان را آشکار کرده و فرضیات تاریخی را به چالش بکشند، اما همچنان بین کشف علمی و پاسخهای معنادار و عملی در حوزه سلامت عمومی فاصله وجود دارد.
در حالی که بودجه یا زیرساختهای محدود به این شکاف دامن میزنند، موانع سیاستگذاری نقش تعیینکنندهتری ایفا میکنند. سیاستها تعیین میکنند که چه فناوریهایی در اولویت قرار گیرند، چگونه تنظیم شوند و آیا پایدار بمانند یا خیر. بسیاری از چارچوبهای سیاستی ریشه در استانداردها و مدلهای نظارت بر بیماری قدیمی دارند که برای ادغام نوآوریها با مشکل مواجه هستند. در نتیجه، فناوریهای جدید در مناطق خاکستری نظارتی عمل میکنند و مانع سرمایهگذاری و پذیرش گسترده میشوند.
برای همگام شدن با نوآوری، چارچوبهای سیاستی باید تطبیقپذیرتر شوند. سازوکارهای بررسی منظم سیاستها و سیستمهای نظارتی انعطافپذیر میتوانند به محققان و متخصصان پزشکی اجازه دهند تا فناوریهای بهبود یافته را به کار گیرند.
عدالت همچنین باید در تمام سطوح سیستم سلامت گنجانده شود. به جای فرض اینکه فناوریها به طور طبیعی گسترش مییابند، سیاستها باید به طور فعال دسترسی فراگیر را در مناطق روستایی و کمبرخوردار تشویق کنند، نه فقط در مؤسسات نخبه. ادغام فناوریهای جدید در سیستمهای بهداشتی موجود به جای تکیه بر ... به همان اندازه مهم است. عمودی پروژه هااستراتژیهای روشن باید جذب فناوری را با آموزش نیروی کار، تأمین مالی پایدار، توسعه زیرساختها و نگهداری بلندمدت مرتبط سازند.
تأخیر در رسیدن به نقاط عطف جهانی برای مقابله با بیماریهای غیرواگیر، پیشرفت به سمت ... را تهدید میکند. اهداف توسعه پایدار و رنج را در جوامع آسیبدیده طولانیتر میکند. در نهایت، پذیرش محدود فناوریهای جدید در سیستمهای بهداشتی در کشورهای جنوب جهان، کمتر به ظرفیت علمی و بیشتر به سیاستگذاری مربوط میشود که بر شفافیت در تحقیقات، اولویتهای نهادی و اعتماد عمومی به سیستمهای بهداشتی تأثیر میگذارد.
سیاستهای پاسخگو و متمرکز بر عدالت برای آزادسازی قدرت دگرگونکننده نوآوری ضروری هستند. در سطح جهانی، همسو کردن اهداف حذف با واقعیتهای محلی و مسیرهای تحقیقاتی فراگیر میتواند معیارها را به معیارهای واقعی پیشرفت تبدیل کند. با پیکربندی مجدد چارچوبهای سیاستی، محققان محلی، دولتها و شرکای جهانی سلامت میتوانند با هم همکاری کنند تا اطمینان حاصل شود که فناوریهای جدید، سیستمهای بهداشتی را تقویت میکنند، نابرابریها را کاهش میدهند و به توسعه پایدار کمک میکنند.
عکس لویی رید on می Unsplash
رفع مسئولیت
اطلاعات، نظرات و توصیههای ارائه شده در وبلاگهای مهمان ما، متعلق به مشارکتکنندگان انفرادی است و لزوماً منعکسکننده ارزشها و باورهای شورای بینالمللی علوم نیست.
درباره فناوریها و تحولات نوظهور بیشتر بخوانید بیشتر بخوانید درباره انجام تحقیقات اخلاقی در یک چشمانداز سیاسیِ اخلاقمدار بیشتر بخوانید درباره سازمان ملل متحد از جایگزینی برای تولید ناخالص داخلی حمایت میکند - آیا علوم اجتماعی میتواند چنین جایگزینی ارائه دهد؟ بیشتر بخوانید درباره UHWB سیلویا سابو را به عنوان مدیر اجرایی جدید معرفی کرد 