کروناویروس جدید، کووید-19، در پایان ژانویه توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) یک «اورژانس بهداشت عمومی نگران‌کننده بین‌المللی» اعلام شد و از آن زمان تمام آسیب‌پذیری‌ها را در قلب توسعه انسانی آشکار کرده است.
اگر جهان با ماهیت سیستماتیک فزاینده خطر بلایا از جمله سلامت مقابله نکند، اهداف توسعه پایدار ضربه مهلکی را متحمل خواهند شد.
فاجعه کووید-19 تجلی چیزی است که جامعه علمی بین‌المللی برای سال‌ها به رسمیت شناخته است: اینکه در دنیایی که به طور فزاینده‌ای وابسته به یکدیگر است، سبک زندگی ما، انتخاب‌های ما به این معنی است که خطرات در جوامع، جوامع و اقتصادها به روش‌های پیچیده‌ای در هم تنیده شده و گسترش می‌یابند که منجر به خطرات سیستمیک و آبشاری.
گزارش ارزیابی جهانی 2019 سازمان ملل در مورد کاهش خطر بلایا (GAR2019) - که با همکاری صدها دانشمند برجسته از جمله WHO تهیه شده است - به طور خاص در مورد خطر فزاینده خطرات بیولوژیکی هشدار داد. تهدید بیماری های همه گیر و همه گیر.
خطرات بیولوژیکی، برای اولین بار، در یک طرح مورد توافق جهانی برای کاهش تلفات بلایا، چارچوب سندای برای کاهش خطر بلایا، که توسط کشورهای عضو سازمان ملل در 18 مارس 2015 تصویب شد، گنجانده شد.
همانطور که اکنون به وضوح می بینیم، COVID-19 بسیار بیشتر از یک اورژانس بهداشت عمومی است. خطرات سیستمیک مانند COVID-19 از آسیب پذیری های ذاتی نهفته در پیچیدگی زیست محیطی اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی جهانی به هم پیوسته امروزی صحبت می کند.
به عنوان یک مثال واضح، COVID-19 نشان می دهد که شرایط آب و هوایی، سفر و تجارت، تراکم شهری، عدم دسترسی به آب سالم و بهداشت و سایر واقعیت های زندگی در شرایط فقر و درگیری با ظرفیت های ناکافی مدیریت ریسک افراد و موسسات ترکیب می شود. برای ایجاد شرایط برای تبدیل یک بیماری همه گیر، یک بیماری همه گیر - و در نهایت، یک فاجعه اقتصادی و اجتماعی جهانی.
مهمتر از همه، بحران COVID-19 توانایی ما را برای همکاری، یادگیری و سازگاری در مواجهه با عدم قطعیت های عمیق و خطرات فزاینده آزمایش می کند. علیرغم اختلال و رنج، با این وجود این فرصت را برای دولت‌ها و جوامع فراهم می‌کند تا بسیاری از مواردی را که زیربنای دنیای مدرن ماست - از جنبه‌های اساسی حکمرانی، سرمایه‌گذاری و مصرف، تا رابطه ما با طبیعت، و کاهش ریسک را در قلب یک سیاست قرار دهند. راه اندازی مجدد
در نهایت، انتخاب‌هایی که اکنون با توجه به ریسک و تاب‌آوری در حفظ سلامت انسان در مواجهه با همه‌گیری کووید-19 انجام می‌شود، پیشرفت به سوی اهداف برنامه توسعه پایدار 2030 و فراتر از آن را تعیین می‌کند. UNDRR و شورای بین‌المللی علوم معتقدند این فرصتی است که نمی‌توانیم آن را هدر دهیم. ما باید از رویکرد حفاظت واکنشی به رویکرد پیشگیری پیشگیرانه فاصله بگیریم.
هر طرح توسعه یا ابتکاری که به دنبال پاسخ به آسیب های اجتماعی-اقتصادی ناشی از کووید-19 یا جلوگیری از عود آن است، باید این کار را با حساسیت نسبت به عواملی که باعث تبدیل COVID-19 به یک فاجعه جهانی شده اند انجام دهد.
بنابراین ما از سیاستگذاران فراخوانی کنیم افزایش سرمایه گذاری در سیاست های مبتنی بر شواهد و اقدام یکپارچه در حوزه های به هم پیوسته کاهش خطر بلایا، اقدام تغییرات آب و هوا و توسعه پایدار. از آنجایی که دولت‌ها و سایر تصمیم‌گیرندگان برای محافظت از جمعیت و نجات اقتصاد جهانی وارد عمل می‌شوند، سیاستگذاران باید با متخصصان علمی تعامل داشته باشند تا اطمینان حاصل کنند که یک لنز ریسک جامع برای تصمیم‌گیری‌های سرمایه‌گذاری و بودجه اضطراری اعمال می‌شود.
در عین حال، دولت‌ها، قانون‌گذاران و تنظیم‌کننده‌ها باید برای افزایش هزینه‌های کاهش خطر بلایا در بودجه‌های ملی و محلی به طور کلی با یکدیگر همکاری کنند. این امر مستلزم یک رویکرد ریسک جامع برای تصمیم‌گیری‌های سرمایه‌گذاری، چه دولتی و چه خصوصی، و استفاده از شتاب ایجاد شده توسط طرح‌هایی مانند Task Force for Climate Related Financial Disclosures و بحث‌های مربوط به تامین مالی ریسک پایدار، سبز و آب و هوایی است.
ما همچنین از جامعه علمی دعوت می کنیم برای پیشبرد درک خود از وابستگی های متقابل بین سیستم ها و اجزای سیستم، از جمله سیگنال های پیش ساز، حلقه های بازخورد و حساسیت به تغییر، در سراسر رشته ها با هم کار کنیم. یک مثال می تواند تهدید شکست چند سبد نان و نیاز به توسعه مدل های کشاورزی در زمینه گسترش کووید-19 و شرایط اضطراری آب و هوایی باشد، در حالی که شرایط محلی از جمله آسیب پذیری را نیز در نظر می گیرد.
همه این‌ها برای بهبود درک ما از نحوه ایجاد ریسک، نحوه انتشار آن در سیستم‌های به هم پیوسته، و اینکه چگونه، زمانی که ریسک خود را نشان می‌دهد، تأثیرات با پیامدهای غیرمنتظره آبشاری می‌کنند، و به‌ویژه، چگونه می‌توانیم از آن جلوگیری کنیم، حیاتی هستند.
در حالی که عدم قطعیت ها همیشه وجود دارند، چیزهای زیادی وجود دارد که می دانیم و می توانیم کشف کنیم. عدم قطعیت و تغییر می تواند تهدید باشد یا فرصتی برای پیشرفت و بهبود - ما باید با هم کار کنیم تا مطمئن شویم که این مورد دومی است.
مامی میزوتوری نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای کاهش خطر بلایا و رئیس دفتر کاهش خطر بلایا سازمان ملل است.
هایده هاكمن مدیر عامل شورای بین المللی علوم است
تصویر جرنج فورمن on فلیکر
بیشتر بخوانید درباره فراخوان برای دریافت نظرات: طرح آزمایشی جعبه ابزار رسانه‌ای خطرات | مهلت: ۱۵ آگوست ۲۰۲۶، ساعت ۲۳:۵۹ (به وقت اروپای مرکزی) 
بیشتر بخوانید درباره محققان اقیانوس آرام در اولین کمکهزینههای توپو، بحران آب و هوا را از اقیانوس تا کلاس درس بررسی می‌کنند بیشتر بخوانید درباره فراخوان مشاوران - ابزارهای رسانه‌ای برای خطرات | مهلت: ۳۰ آوریل ۲۰۲۶ 