داستان ها به ما کمک می کنند دیگران و خودمان را درک کنیم. آنها ما را با ایجاد ارتباطات و انتقال ارزش ها، فرهنگ و تاریخ مشترک متحد می کنند. به عبارت دیگر، آنها به زندگی جمعی ما معنا می بخشند. از داستان‌های دوران کودکی تا گفتمان‌های سیاسی که امیدها و ترس‌های ما را برای آینده تجسم می‌دهند، روایت‌ها زیربنای زندگی هر انسانی است.
جای تعجب نیست که ما برای جوامع خود به روایت نیاز داریم، و نه اینکه دکترین ها از قدرت روایت ها برای تسلط بر آنها استفاده می کنند. مشکلی که امروز با آن روبرو هستیم این است که به نظر نمی رسد از روایتی که 40 سال گفته شده است عبور کنیم. البته تقلیل همه چیز به روایت ها ساده لوحانه خواهد بود، اما نمی توانیم تأثیر آنها را دست کم بگیریم. در واقع، گفتمان نئولیبرال همچنان بر آن مسلط است، هرچند که بارها و بارها ایرادات قابل توجه خود را به ما نشان داده است. مدل رشد آن به دلیل وابستگی به بهره برداری بیش از حد از منابع و تخریب محیط زیست طبیعی، و با افزایش نابرابری در جوامع و در سراسر جهان، ناپایدار است.
اگر همه‌گیری چیزی به ما آموخته است، این است که همه ما به هم مرتبط هستیم، انسان با انسان‌های دیگر، انسان با جهان طبیعی، انسان با حیوانات و غیره. این سوال بسیار جدی را مطرح می کند که چگونه می توان آینده ای پایدار را تضمین کرد، اگر فقط از برهم زدن تعادل های طبیعی جهان خود دست برداریم. و بنابراین، در پرتو بحران، آیا نمی‌توانیم آینده‌ای متفاوت را تصور کنیم، جایی که اقتصاد و جوامع ما درس‌های این همه‌گیری را درونی کرده‌اند؟ چه می شد اگر بتوانیم از بحران COVID-19 با چشم اندازی جدید برای جوامع خود خارج شویم؟
ما مطمئناً اهمیت بهداشت عمومی را آموخته‌ایم، اما به ما یادآوری می‌شود که باید از خانه مشترک خود محافظت کنیم. اگر به طور مداوم و بی رحمانه از سیاره خود برای خاموش کردن آن بهره برداری کنیم تشنگی رفع نشدنی بخش کوچکی از جمعیت ما، با عواقب ناگواری مواجه خواهیم شد. این همه گیری تنها نمونه ای از تأثیر روش های ناپایدار بر کل بشریت است.
پس باید این سوال مطرح شود؛ آیا ما در روایت شکسته نئولیبرالیسم گیر کرده ایم؟ همانطور که جورج مونبیوت در کنفرانس TED اشاره می کند، داستان های بی اعتبار معمولا با داستان های جدید جایگزین می شوند. با این حال، روایت نئولیبرال انعطاف پذیری را نشان می دهد.
به عنوان آخرین خلاصه دانش تحولات به پایداری نشان می دهد، شاید ما به طور کامل در این روایت شکست خورده گیر نکرده ایم، بلکه این است که هیچ روایت جایگزین قوی برای به چالش کشیدن روایت قدیمی پدیدار نشده است. ما برای جایگزینی مدل شکست خورده خود به یک روایت پایدار قانع کننده جدید نیاز داریم. با روایتی جدید، می‌توانیم تحولی در اقتصاد، فناوری‌ها، نهادها و همچنین ارزش‌های انسانی و هنجارهای فرهنگی خود متصور شویم.
خلاصه - و مقاله بررسی شده که بر اساس آن استوار است - این سوال را مطرح می کند که آیا زمینه مشترک بین روایات در مورد پایداری می تواند یک روایت جایگزین قدرتمند برای به چالش کشیدن سلطه گفتمان سرمایه داری نئولیبرال ایجاد کند. این سوال در زمان مناسب پرسیده می شود، زیرا داستان های قدیمی در حال از دست دادن قدرت خود هستند، اما موارد جدید هنوز ظاهر نشده اند.
مشکل گفتمان های پایداری امروزی این است که آنها نقاط پایانی بسیار مشابهی دارند، اما در مسیری که باید برای رسیدن به آنها طی کنیم، اختلاف نظر دارند. تضادهای ذاتی بین رویکردها، مانند رفرمیسم نئولیبرالیستی از یک سو و تغییرات اجتماعی رادیکال از سوی دیگر، توسط اهداف توسعه پایدار سازمان ملل که عدالت اجتماعی، رفاه انسان و یکپارچگی زیست محیطی را در بر می گیرد و در عین حال متعهد به رشد اقتصادی مستمر هستند، نشان داده شده است.
با این وجود، خلاصه زمینه مشترک بین روایت‌های پایداری جایگزین را مشخص می‌کند: «نگاهی به جهان که از سیستم‌ها و شبکه‌ها تشکیل شده است. رابطه ای با طبیعت که پایدار، احیاکننده و سیاره محور باشد. وابستگی متقابل انسانی و همکاری؛ اهداف رفاه انسان، عدالت و کثرت؛ و توافق در مورد ارزش حکومت مشارکتی، یک سیستم اقتصادی جدید، اولویت دادن به ارزش های مختلف انسانی و شیوه های دانش مشارکتی به عنوان راهبردهای بالقوه برای تحول.
سپس زمینه های مشترک را در پنج الگوی رفتاری* - یا عناصر کلیدی برای یک روایت جدید - که می توان برای شکل دادن به یک روایت پایداری مشترک تحقیق و بیان کرد: جهان بینی، رابطه انسان با طبیعت، روابط انسانی با یکدیگر، اهداف تحول و راهبردهای دستیابی به تحول آیا آنها می توانند بلوک های سازنده خط داستانی باشند که ائتلاف گفتمانی را برای به چالش کشیدن نئولیبرالیسم بسیج کند؟ در حال حاضر، به نظر می رسد که زمینه مشترک به اندازه کافی قابل توجه است تا امیدی برای توسعه یک روایت مشترک جدید ایجاد کند، و ما را قادر می سازد تا تحول را به آینده ای پایدارتر هدایت کنیم.
* عنصر سازنده یک روایت یا گفتمان؛ یک ایده قابل تکرار که می تواند منتقل شود (نه یک الگوی رفتاری اینترنتی).
La برنامه تحولات به پایداری (T2S). از تحقیقات بین‌المللی و بین‌رشته‌ای با تمرکز بر ابعاد اجتماعی علل و راه‌حل‌های چالش‌های پایداری حمایت و پیشرفت می‌کند.
درباره تحولات به سمت پایداری (2014–2022) بیشتر بخوانید 
بیشتر بخوانید درباره سازمان ملل متحد از جایگزینی برای تولید ناخالص داخلی حمایت می‌کند - آیا علوم اجتماعی می‌تواند چنین جایگزینی ارائه دهد؟ بیشتر بخوانید درباره علوم میان‌رشته‌ای: اوایل و اواسط دوران حرفه‌ای، آینده علم را شکل می‌دهند بیشتر بخوانید درباره نه فقط یک رویداد دیگر در راستای آرمان‌های توسعه پایدار: چه چیزی روز علم ۲۰۲۵ را متمایز کرد 
